Evan Almighty: Veel geblaat, weinig lol

De in Bruce Almighty door Bruce Nolan afgetroefde nieuwslezer Evan Baxter (Steve Carell) heeft het inmiddels tot congresman geschopt en verhuist met zijn hele hebben en houwen naar Virginia waar hij een kast van een huis in een nieuwbouwwijk betrekt. Daar wordt hij al gauw geconfronteerd met de Heer (opnieuw Morgan Freeman) die hem de opdracht geeft om een ark te bouwen en deze van kiel tot dek op te vullen met twee exemplaren van elke diersoort. Blijkbaar is God opnieuw ontevreden over ’s mens omgaan met de Aarde en bombardeert Hij de verbouwereerde Evan prompt tot hedendaagse Noach. Helaas voor Evan heeft hij net zijn steun betuigd aan een wetsvoorstel van congresman Long (John Goodman) waarmee deze heel de Verenigde Staten vol kan bouwen. En dat is nou net het gedrag dat God niet kan tolereren.

Weinig huisje, veel boompje en beestje

Het is niet verwonderlijk dat Evan Almighty juist nu gemaakt is. Het eerste wat namelijk opvalt aan de film is de moraliserende milieuvriendelijke toon die wordt gehanteerd. Er moet gevochten worden voor de schoonheid van de natuur in plaats van het vol te storten met beton. Passend wel, in een tijd waarin de invloed van de mens op het milieu hoog op de publieke agenda staat. De aandacht voor deze (letterlijke) wereldproblematiek kreeg pas nog een nieuwe impuls door Live Earth en ook Evan Almighty zal mensen aan het denken zetten.

Naast dit natuurvriendelijke verhaal is de film ook een ‘groene’ productie. Zo zijn er bomen geplant om de CO2-uitstoot die de productie met zich meebracht te compenseren, werd alles op de set gerecycled en werden scripts gebruikt die op beide zijden beschreven waren. Het meest tekenend is Shadyac met baard en lang haar (opletten bij de eindgeneriek!). Net als Evan “the weirdo with the beardo” Baxter lijkt hij zijn innerlijke (en uiterlijke) Noach te hebben gevonden.

Carell vs. Carrey

Een andere opvallende verschijning is natuurlijk Steve Carell. De acteur, die na The 40 Year Old Virgin pas zijn tweede hoofdrol speelt, moet raskomiek Jim Carrey doen vergeten maar al snel blijkt dit een onmogelijke opgave. Hoofdschuldige hiervoor is het scenario (van Steve Oedekerk) dat Carell totaal geen ruimte geeft om zijn eigen type komedie te bedrijven maar in de plaats daarvan grappen bevat die veel meer voor Carrey bestemd lijken. Carell doet wat hij kan en is nog best te pruimen maar hij raakt nooit tot het niveau van de meester. En dat is zonde voor een rijzende ster als Carell die, bijvoorbeeld met The Office US, heeft laten zien veel in zijn mars te hebben.

Tekort aan almacht

Naarmate de film vordert wordt de vraag waar het budget in is gestoken ook steeds groter. Lange tijd is er, op de prachtig ontworpen ark na, van de zo gehypete Bijbelse proporties weinig te merken. Episch is de film allerminst, en de Bijbel wordt slechts met enkele geforceerde, maar wel leuke, woordgrapjes en citaten uit het Oude Testament bij het verhaal betrokken. Pas tegen het einde wordt een blik spektakel van jewelste open getrokken maar dan is de film al bijna afgelopen. Blijft over een feel-good film waarin Moeder Aarde en de Vader in de Hemel worden samengebracht met als nakomeling een moraal dat voor sommigen misselijkmakend zal zijn en bij anderen precies de goede snaar zal raken.

Na het succes van Bruce Almighty slaan regisseur Tom Shadyac en scenarioschrijver Steve Oedekerk opnieuw de handen ineen met deze moderne bewerking van het zondvloedverhaal. Samen met een arklading dollars en een nieuwe lead streefden ze naar een komedie van Bijbelse proporties. Evan Almighty is echter lang niet zo almachtig geworden als gepland. Carell kan niet tippen aan Carrey en de humor is veelal een simpele herhalingsoefening van het eerste deel. Ook het stevige aangewende natuurvriendelijke moraal kan bij velen in het verkeerde keelgat schieten. Aan de andere kant: heiligt het doel niet de middelen? Oordeel zelf, want een bioscoop-bezoekje, zij het met fiets of auto, is het, met dank aan het laatste half uur, uiteindelijk nog wel waard.