I Now Pronounce You Chuck And Larry: Clichés met gays

De twee tegenpolen Chuck (Adam Sandler), eeuwige casanova, en Larry (Kevin James), gezellig gezinsmens, behoren tot de beste brandweermannen van de stad. Ze werken naadloos samen en steunen elkaar door dik en dun. Vandaar ook dat Chuck begaan is met de problemen van zijn vriend, die de dood van zijn vrouw na enkele jaren nog steeds niet helemaal heeft verwerkt. Larry maakt zich zorgen om zijn zoon en dochter en besluit om ze als begunstigde van zijn levensverzekering te laten benoemen teneinde ze een veelbelovende toekomst te kunnen bieden. Er is echter één probleem: hij moet daarvoor (op papier) snel een nieuwe partner hebben. En laat Chuck, nadat Larry zijn leven heeft gered, nou net flink in het krijt staan bij zijn beste vriend. Ze treffen een regeling maar wanneer een streberige controleur en Chuck’s droomvrouw ten tonele verschijnen moeten ze al snel veel meer moeite doen om hun bedrog niet te laten uitkomen dan verwacht.

Stereotyperingen

Zodra de relaties tussen de verschillende hoofdrolspelers in deze klucht bekend zijn krijgt de kijker een spervuur aan cliché’s en stereotyperingen te verwerken. De knappe advocate die zich zonder gêne uitkleedt waar Chuck (die zich dus als homo voordoet) bij staat, de supergays die gekleed in een roze elfpakje of latex brandweermannenoutfit door de film dartelen, de kapel die wordt gerund door een nichterige Japanner met gigantische voortanden en dito bril… Het zijn slechts enkele van de kortzichtige types die de revue passeren.

Het is pijnlijk om te constateren dat deze typetjes eigenlijk nog het leukste zijn aan de film, wat vooral te danken is aan de schare acteurs die de bijrollen vertolken. Ving Rhames neemt met het uit de kast bársten van zijn karakter eindelijk wraak voor de dingen die Marsellus in Pulp Fiction zijn aangedaan, James Spade fleurt (letterlijk) enkele keren het decor op en Dan Aykroyd doet het leuk als de brandweercommandant. Alleen Steve Buscemi kan helemaal niets met de beperkte ruimte die zijn personage van het script krijgt.

Verspilling van talent

Het spel van Sandler, toch een ervaren rot binnen het genre, daarentegen is bedroevend. Chuck’s transformatie van homofoob naar homolover klopt van geen kant wat de grappig bedoelde situaties veel te geforceerd doet overkomen. Biel, die onlangs aangaf graag een sekssymbool te zijn, mag niets anders doen dan juist dat, wat de aandacht voor de homoscene feitelijk nogal ondermijnt (terwijl dat toch de selling point van de film is). Kevin James ten slotte is bij lange na niet zo grappig als in The King of Queens. Vooral de zelfspottende humor over zijn gewicht is inmiddels ergerlijk voorspelbaar geworden.

Moraal van het verhaal...

Wanneer Dugan er vervolgens nog een moraal in probeert te dreunen is de weg naar de aftiteling nog lang. Na talloze grappen over de rug van minderheden wordt toch nog benadrukt dat we tolerant moeten zijn, niet mogen liegen en meer van zulks. Boodschappen die de kijker inmiddels weinig meer kunnen schelen, net als deze film zodra de lichten weer aangaan.

I Now Pronounce You Chuck And Larry is een film die goedkope humor brengt door vooral homoseksuele stereotyperingen flink uit te vergroten. Tegelijkertijd wordt er nog stevig met moraal gesmeten wat de film uiteindelijk een generieke dertien-in-een-dozijn komedie maakt met twee oninteressante hoofdpersonages en wat leuke sidekicks. Voor de meesten voer voor een regenachtige zondagmiddag en slechts voor enkele moedige liefhebbers een bioscoopbezoekje waard.