Helletocht
Het zit de modefotograaf Vincent Mendel niet mee. Hij staat op het punt te scheiden van zijn vrouw, waarbij hij zijn kinderen dreigt te verliezen. Zijn leven komt nog meer in een neerwaartse spiraal als zijn oude klasgenoot Joseph Plender opduikt. Plender is uitgegroeid tot een schoft die doelbewust manipuleert en chanteert. Zo weet hij listig de oude advocaat Cendras (Pierre Richard) in een chanteerbare positie te brengen door zijn vrijpartij met de jonge Sofie op film vast te leggen. Sofia wordt er ook op uit gestuurd om Vincent te verleiden. Vincent wordt verdoofd en er worden sadomasochistische foto’s van hem en
Sofie gemaakt. Maar als Sofie dood wordt gevonden en alle bewijzen naar Vincent leiden, wordt zijn leven een helletocht. Het is een mooie sfeer die regisseur Barbier hanteert om de helletocht die Vincent moet ondergaan weer te geven. Samen met cameraman Jérôme Robert weet hij zijn film een uitstraling van overheersende somberheid mee te geven. De dagen zijn grauw zonder een spoortje zonneschijn, de nachten zijn donker en koud, slechts verlicht door statisch neonlicht. De architectuur is grijs beton dat als een schaduw over het leven van Vincent heen valt. Hitchcock
De invloeden van Hitchcock zijn in Le Serpent nooit ver weg. Net als Hitchcock, heeft Barbier een voorliefde voor de 'normale man' die in een uitzichtloze situatie terecht komt waar hij geen invloed meer op heeft. De normale huisvader wordt vals beschuldigd en moet vluchten voor alles en iedereen. Hij is uiteraard onschuldig. Vincent weet dit, de kijker weet dit. Maar zijn omgeving keert zich al snel van hem af. Barbier heeft goed naar het werk van de meester gekeken en neemt de tijd om een verhaal te ontvouwen waarbij iemand in het leven van een ander binnendringt om hem te kwellen en te vernietigen. Het is de totale machteloosheid die goed invoelbaar wordt gemaakt. Ook omdat het lang in het midden blijft waarom Plender zijn wraakactie onderneemt.Als de echo's uit het verleden eenmaal duidelijk zijn, is het aan de kijker om te beslissen of deze wraakactie terecht is. Een interessant gegeven dat Barbier helaas niet helemaal uit de verf laat komen. Dat komt vooral doordat er geen sympathie kan worden opgebracht voor het personage Plender. Dat het een manipulatieve schoft is, moge duidelijk zijn. Maar zijn beweegredenen worden nauwelijks geloofwaardig uitgewerkt. Daardoor blijft Plender een nogal leeg personage waarbij acteur Clovis Cornillac er lustig op los schmiert.
Het duurt even, maar in het tweede deel van de film verandert het willoze slachtoffer dan toch in een man van actie. Vincent besluit met harde hand terug te slaan. Het is hier dat Barbier zich een aantal onlogische en ongeloofwaardige plotwendingen veroorloofd. De regisseur is hier blijkbaar meer geïnteresseerd in mooie plaatjes dan in een coherent script. Het besef dringt dan ook langzaam door dat de regisseur iets teveel aan het manipuleren is om zijn film rond te krijgen. Barbier gebruikt de listigheid en manipulatie van de slang niet alleen om zijn film vorm te geven, hij manipuleert er zelf ook lustig op los.
