De jonge Ai (Miho Nakaido) is een call-girl die werkzaam is bij een exclusief SM bureau in Tokyo. Ze laat zich inhuren als dominante of onderdanige seksslaaf. Het is een leven dat haar niet altijd gemakkelijk af gaat. Ze komt in het nachtelijke Tokyo de meest bizarre types tegen die soms om krankzinnige sekshandelingen vragen. Ai is vooral op zoek naar liefde in een wereld die volledig draait om vleselijke fantasieën en lust. Aan het begin van de film bezoekt Ai een waarzegger. Die adviseert haar een roze diamant aan te schaffen en deze te verwerken in een ring. Deze ring zou haar moeten beschermen tegen slechte invloeden. Als Ai de ring echter verliest bij een klant dan is dat het begin van een neerwaartse spiraal waarbij ze steeds meer in geestelijke nood komt.
Hoeren, moordenaars en eenzaamheid
In Japan is Murakami, naast regisseur, vooral bekend vanwege zijn controversiële boeken die bol staan van hoeren, moordenaars, de eenzaamheid in grote steden en de morele leegte die Japanse jongeren voelen in het huidige Japan. Zo is hij ondermeer verantwoordelijk voor het gruwelijke Audition (later meesterlijk verfilmd door Takashi Miike), Coin Locker Babies (inmiddels in productie met grote namen als Val Kilmer en Asia Argento) en Ecstasy.
'In Tokyo kan je dagenlang rondzwerven zonder iemand te ontmoeten, zonder met iemand te spreken. Het is een stad waar men in grote eenzaamheid kan leven. Ik wilde de indruk overbrengen van een zwerven zonder richting, zonder mogelijkheid van verlossing.' Aldus regisseur Ryu Murakami. Zijn grootste verdienste is dan ook dat hij Tokyo als een kil en koud metropool weergeeft, waar de inwoners in volstrekte eenzaamheid leven. Vooral de hogere klasse lijkt in een constante staat van decadentie te verkeren. Het zijn allemaal mensen die niet weten wat ze moeten met hun leven en zich daarom uitleven in extravagante en bizarre seks- escapades. Murakami weet deze sfeer erg goed te versterken door gebruik te maken van de strakke architectuur van de stad. Dat zorgt voor een afstandelijk en steriel decor waar niemand in staat lijkt met elkaar te communiceren. Nachtleven
Eigenlijk weet Ai zich maar net staande te houden in dit wereldje. Door de ogen van dit in wezen onschuldige meisje, die zich laat inhuren voor allerlei bizarre seksspelletjes, krijgen we een blik in het decadente nachtleven. Het is de vraag of dit beeld ook daadwerkelijk representatief is. Het zorgt er wel voor dat Murakami een duidelijk onderscheid wil maken tussen de onschuld van Ai en de constante dreiging van het nachtleven van Tokyo, dat zich voornamelijk afspeelt op schimmige hotelkamers. Op momenten doet Tokyo Decadence denken aan de thematiek van een sprookje van Hans Christian Andersen of de gebroeders Grimm. In plaats van dat de wolf zit te wachten op roodkapje, is het hier een in leder gestoken SM meesteres.Met de komst van verhalende pornofilms als Baise Moi (2000) en Michael Winterbottom’s Nine Songs (2004) is het shockerende van Tokyo Decadence er inmiddels wel af. Sterker nog: in essentie valt er maar weinig te zien. Er wordt hier en daar tussen het kruis gegrepen of er wordt op handen en voeten rondgekropen terwijl er een dildo in Ai´s achterste is vast getapet. Nergens wordt het echter explicieter dan dat. Naar hedendaagse standaarden zijn deze scènes soms slaapverwekkend en leiden ze zelfs af van waar de film nu echt over gaat. Namelijk: het onvermogen tot contact in een moderne maatschappij. En dat was interessant genoeg geweest.
