Evan Baxter (Steve Carell) is aangenomen als congreslid in Washington DC. Samen met zijn vrouw Joan (Lauren Graham) en zijn zoontjes Dylan (Johnny Simmons), Jordan (Graham Phillips) en Ryan (Jimmy Bennett) verhuist Evan naar de Amerikaanse hoofdstad. Maar het duurt niet lang voordat een man (Morgan Freeman) plotseling opduikt bij het huis van Evan. De man beweert de enige echte God te zijn en vraagt Evan of hij als een soort hedendaagse Noach een gigantische ark wil bouwen. Er gaat volgens God namelijk iets ergs gebeuren. Uiteraard gelooft de nuchtere Amerikaan geen snars van het verhaal, maar na een reeks overduidelijke aanwijzingen begint Evan het toch te geloven. Hij besluit zijn gereedschap erbij te pakken en gaat aan het werk. En terwijl het congreslid druk werkt aan zijn ark, begint zijn vrouw Joan sterk te geloven dat hij aan het doordraaien is. En Joan is niet de enige; de buitenwereld ziet Evan en zijn missie ook als één grote grap.
Meerdere lagen
Zoals bij bijna alle vervolgen op succesvolle films is er ook aan Evan Almighty weinig gesleuteld aan de basis van het verhaal. Een normale man met een normaal gezin krijgt een opdracht van God en probeert deze taak aan te nemen, maar tegelijkertijd ook zijn leven op orde te houden. Maar als de twee films naast elkaar worden gelegd, valt al snel op dat Evan Almighty het overal net niet is. Waar bijvoorbeeld Bruce Almighty op bepaalde momenten al behoorlijk zoet begon te worden, worden er in het vervolg zonder moeite nog een paar flinke scheppen bovenop gedaan. Het beeld van drie teleurgestelde kinderen die hun
weekendje weg in het water zien vallen als pa thuiskomt met een hele lading papierwerk (een dergelijke scène is ook te zien in Shadyac’s Liar Liar) zegt meer dan genoeg. Het origineel moest het vooral hebben van de gekke bekken van Carrey en de leuke knipogen naar oude bijbelverhalen. Voor het vervolg hebben de makers duidelijk geprobeerd meer lagen toe te voegen. De mensheid helpt de natuur naar de maan, het gezinsleven gaat voor álles en iedereen kan een wonder verrichten, als je maar echt wilt. Leuke boodschappen voor een braaf kinderprogramma van de EO, maar in een komedie als dit werkt het alleen maar tegen. Naast het misplaatste drama en het overschot aan moralistische boodschappen, slaat de humor jammer genoeg ook vaak dood. Wie niet kan lachen om mannen die bij het klussen continu op hun vingers slaan of hun hoofd stoten, heeft een erg lang anderhalf uurtje voor de boeg. Bepaalde grappen zijn erg geforceerd en daardoor pijnlijk onleuk en andere grappen lijken weer gericht te zijn op hele kleine kinderen. Ook het bijrolletje van de grofgebekte secretaresse Rita (Wanda Sykes) doet niets anders dan irritatie opwekken. Wat dat betreft weten alleen Carrell en Freeman er nog enigszins wat van te maken. Carrell doet zijn best en weet op bepaalde momenten best leuk uit de hoek te komen, ondanks dat het script hem maar weinig ruimte geeft. Freeman’s rol is een simpele herhaling van zijn rol uit de eerste film, alleen dan een heel stuk korter. Maar ondanks de lengte van zijn rol steelt het acteerkanon toch elke scène waar hij in te zien is.


.jpg)
