Dead Silence: Nevelachtig

"Splat Pack" is een term bedacht door filmhistoricus Alan Jones voor de nieuwe generatie horrorregisseurs. Met deze term refereerde hij aan onder andere Eli Roth, Rob Zombie en James Wan. James Wan mocht zijn naam in dit clubje toevoegen na het enorme succes van de film Saw. Of Wan een blijvertje was, viel moeilijk te zeggen. Zijn film Stygian was maar door aan handjevol mensen op een festival bekeken en is verder niet uitgegeven. Tijd dus voor James Wan om zich voor een tweede keer te bewijzen en daarmee z’n naam officieel in de filmwereld te vestigen.

Met zijn nieuwe film wilde James Wan een ode afleveren aan de horrorfilms van de jaren ’50 en ’60. Hij nodigde schrijversmaatje Leigh Whannell uit om mee te werken aan een script en zo ontstond Dead Silence. Het duo had bij Saw al de conclusie getrokken dat poppen eng waren. En dan met name buikspreekpoppen. Deze poppenvariant wordt dan ook ’s avonds aangetroffen door het hoofdpersonage Jamie Ashen. Hij begrijpt er niets van hoe deze pop zo midden in de nacht voor zijn deur verzeild is geraakt. Zijn vrouw maakt zich er minder zorgen om en begint vrolijk met het houten mannetje te spelen. Veel tijd voor lol is er niet, want zodra Jamie na het halen van een boodschap thuis komt, is zijn vrouw morsdood. Haar gezicht straalt doodsangsten uit en haar tong is uit haar mond verwijderd. Er is echter geen spoor van een moordenaar. Jamie gaat naar zijn thuisstad om z’n vriendin te begraven en hoort daar van een legende. Vroeger scheen er een dame gewoond te hebben die haar huis vol had met buikspreekpoppen. De dorpelingen hadden haar op beschuldiging van moord opgejaagd en op brute wijze van het leven beroofd. Jamie krijgt het gevoel dat deze legende iets met de dood van zijn vrouw te maken heeft en gaat op onderzoek uit.

Been there, done that

Voor Dead Silence werd een groter budget vrijgegeven dan James Wan gewend was. En dat valt terug te zien. De vormgeving van de film is namelijk een erg mooie ode aan de oude horrorfilm. Dead Silence staat bol van de kerkhoven, oude spooktheaters en enge landhuizen, allemaal met een behoorlijke lading mist. De vormgeving ligt er allemaal dik bovenop, in eerste instantie goed, maar dan mag het verhaal wel iets meer om het lijf hebben. Deze slappe zoektocht naar een mysterieuze dader hebben we al honderd keer gezien. En alsof dat nog niet genoeg is, gooit Wan er ook nog een dosis aan cliché typetjes tegenaan; de vriendelijke oude man die bang is voor de legende, de slechte vader, de gestoorde oude vrouw en ook een detective die het hoofdpersonage verdenkt.

En zelfs dit zou nog niet de doodsteek hoeven te betekenen, ware het niet dat Wan het allemaal maar matig uitwerkt. De confrontaties tussen vader en zoon zijn ongehoord tenenkrommend en lijken regelrecht uit The Bold and The Beautiful te komen. De verdenking van het hoofdpersonage zien we van mijlenver aankomen en over het algemeen reageert iedereen precies zoals je zou voorspellen. Bij een horror gaat het uiteraard om het angstaspect, maar het verhaal er omheen, wat ons moet doen vermoeden dat het allemaal nog zinnig is, is ook van belang. James Wan blijkt echter veel te druk met de schrikmomenten en doet niets anders dan watertanden bij zijn dure decors.

Doodse stilte

Maar James Wan gaat op meer vlakken de mist in. Vooral op het horroraspect gaat hij vaak over de top. De geesten en enge poppen gedragen zich zo extreem dat je als kijker het allemaal niet echt meer serieus neemt. Het toppunt hiervan is nog wel de ontknoping. Op Saw-achtige manier probeert Wan uiteindelijk nog een vreemde twist aan het verhaal te geven. Dit doet echter meer denken aan een kind dat een verhaal vertelt en telkens een interessanter einde te binnen schiet dan een onverwachte doch logische ontknoping.

Is Dead Silence nu een mislukking? Het valt wel mee. Er is weinig aandacht aan het verhaal besteedt, maar het verhaal neemt ook weinig on-screen tijd in beslag. De film zit tjokvol spannende schrikmomenten waardoor het toch nog een vermakelijk geheel is. James Wan’s talent ligt duidelijk bij deze spannende stukken waarin de mise-en-scène en schrikmomenten goed gepaard gaan. Dead Silence is een vermakelijke horrorfilm die uitermate geschikt is voor een avondje griezelen.

DVD Bespreking

Universal Pictures levert een erg goede release af. De film bevalt in haar originele aspect ratio van 2.35:1 te bekijken. Het donker is goed donker en de kleuren (met filter) worden goed recht aangedaan in dit haarscherpe beeld. Dit past perfect bij de zeer sterke 5.1 Dolby Digital geluidstrack. Deze scherpe track heeft een erg mooie afwisseling in het gebruik van boxjes en is een traktatie voor het gehoor. Vooral de geluidseffecten bij de schrikmomenten komen mooi uit de verf.

De extra’s bij deze uitvoering zijn vermakelijk. Er zijn enkele verwijderde scènes, een alternatief begin- en einde (waarbij we bij de laatste blij mogen zijn dat deze niet in het eindresultaat van de film zit). De bijgevoegde Making Of is geen bijzonder goede. Veel verder dan een hippe montage en een lading aan schouderklopjes komt deze niet. Ondanks dat de artwork niet overeen komt met de originele poster, past zij goed bij de film. Al met al een goede DVD uitgave.

Dead Silence heeft net zo veel gebreken als sterke punten. Verhaaltechnisch maakt James Wan er een rommeltje van en de scènes met een andere emotie dan doodsangst, zijn tenenkrommend. Gelukkig zit de film vol met een heerlijke vormgeving die uitpuilt van de mist. Het aantal schrikmomenten zorgt ervoor dat Dead Silence al met al garant staat voor een lekker avondje griezelen.