Triest
The Hawk is Dying vertelt het trieste verhaal van George Catllin (Paul Giamatti), een automonteur uit Zuid-Florida. Hij woont samen met zijn zus Precious (Rusty Schwimmer) en haar autistische zoon Fred (Michael Pitt). Op een dag vangen George en Fred een grote roodstaartbuizerd en George besluit om de roofvogel af te gaan richten. Maar waar al zijn andere projecten zijn mislukt omdat de vogels maar niet wilden eten, is George er zeker van dat hij dit keer wel zal slagen. Als de familie van George dan te maken krijgt met een groot drama, knapt er iets in George en hij doet nog harder zijn best de grote, wilde roofvogel te trainen. En hoewel zijn naasten denken dat George gek is geworden, krijgt George hulp van de eenzame studente psychologie Betty (Michelle Williams).
The Hawk is Dying werd geschreven door Harry Crews in 1973 en is een soort semi-autobiografisch boek. Het zou geen eenvoudige klus worden om het trieste verhaal van Crews goed te vertalen naar film. Het resultaat is niet barslecht, maar over een goede film valt ook zeker niet te spreken. De film is bijzonder traag opgebouwd; regisseur Goldberger neemt overduidelijk alle tijd om de personages uit te diepen. Enerzijds levert dit een goede kijk in het leven en de gedachten van hoofdkarakter George op, anderzijds is de film hierdoor niet bepaald gemakkelijk door te komen. Het deprimerende sfeertje maakt The Hawk is Dying er daarnaast ook niet toegankelijker op. Iedere kijker die niet zijn of haar best doet om zich in te leven in de hoofdkarakters zal zich behoorlijk snel gaan vervelen. Het verhaal gaat namelijk nergens naartoe. Het lijkt er dan ook op dat Goldberger bij het schrijven van het script zelf ook niet goed wist waar hij precies naartoe zou moeten.Lang leve Giamatti
Wat betreft stijl heeft Goldberger een veel duidelijkere keuze gemaakt. De film oogt hier en daar als een documentaire, waardoor bepaalde emotionele scènes goed uit de verf komen. Vooral na de nogal taaie introductie, als meerdere personages in het verhaal worden gebracht en er wat meer dialoog in het geheel komt, kan de film af en toe nog best sterk uit de hoek komen. Ook het rauwe camerawerk van Bobby Bukowski en het feit dat er tijdens emotionele scènes zo min mogelijk gebruik wordt gemaakt van muziek, geven The Hawk is Dying een bijzonder sfeertje. Verder zijn het toch vooral de acteurs die voor de emotie zorgen. Met name Giamatti slaagt hier uitstekend in en weet erg goed te overtuigen; zijn droevige blikken en plotselinge woedeaanvallen gaan door merg en been. Maar ook de andere castleden leveren goed werk af en iedereen zet stuk voor stuk een prima karakter neer.
Klik voor vergrotingen...
