Los zand
Japan, het jaar 1853. Tussen de strijd van verschillende politieke Nippon- groeperingen mengt zich plotseling een mysterieuze samoerai, genaamd Hachiro Kiyokawa (Tetsurô Tamba). De straf die Kiyokawa oorspronkelijk zou krijgen voor het vermoorden van een politieagent wordt kwijtgescholden door de Tokugawa-shôgunaat. Maar als tegenprestatie moet de zwaardvechter huurlingen inschakelen om tegen de keizerlijke loyalisten op te trekken. De grote vraag voor velen is echter hoe betrouwbaar deze charismatische en erg sluwe Kiyokawa werkelijk is.
The Assassin opent met een voice-over, die de kijker probeert uit te leggen wat er precies gaande is. In deze twee minuten krijgt de kijker een behoorlijke dosis informatie naar het hoofd geslingerd, maar echt duidelijk wordt het allemaal niet. Dit verandert jammer genoeg ook niet als de film eenmaal is begonnen, de vele personages en verhaallijnen worden vluchtig door elkaar gevlochten en even tijd om na te denken is er niet. Er komen aardig wat karakters voorbij en zeker in het eerste uur wordt enkel en alleen gepraat, wat veel oplettendheid van de kijker vergt. Maar zelfs met die oplettendheid voelt de film aan als los zand, het lijkt nergens echt één geheel te zijn.Cinematografie
Gelukkig zijn de mensen die zich niet kunnen interesseren voor de plot of het allemaal niet meer kunnen volgen niet geheel verloren, want visueel gezien is de film een pareltje. Shinoda schotelt ons een aantal schitterende scènes voor en vooral de belichting is een groot pluspunt. De Japanse filmmaker kiest dan ook niet voor de langdurige, spectaculaire samoeraigevechten die eeuwig door lijken te gaan, maar gaat met de uiterst sfeervolle cinematografie juist voor de korte en krachtige scènes. Maar naast het werk van cameraman Masao Kosugi draagt ook de muziek van Tôru Takemitsu bij aan de erg passende sfeer die wordt neergezet. En die sombere sfeer is dan ook overduidelijk het hoogtepunt van de film.
Klik voor vergrotingen...
