What a clusterfuck!
Een Bourne-achtig plot? Je leest het goed. Het duo wilde een spionagefilm á la The Bourne Identity maken zonder de actie en zwabberende camera. Naar eigen zeggen is het script na verloop van tijd wel een eigen leven gaan leiden, maar de kern bleef intact. Even beknopt: Nadat Osborne Cox (John Malkovich) in een grauw CIA-kantoor te Washington, DC. beleefd is verzocht zijn biezen te pakken, begint hij aan zijn memoires te schrijven. Cox’ vrouw (Tilda Swinton), die een affaire heeft met ‘womanizer’ Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert hun financiële gegevens, maar neemt daarbij ook de memoires mee. Door een reeks toevalligheden belanden deze uiteindelijk bij Linda Litzke (Frances McDormand), wanhopig op zoek naar geld voor een strak lichaam en een leuke man. In de veronderstelling dat ze uiterst geheime overheidsinformatie in handen heeft, denkt ze Cox samen met haar collega Chad Feldheimer (Brad Pitt) te kunnen chanteren.
Veel personages dus, en dat heeft een reden. Burn After Reading ontstond toen de Coens op de set van No Country For Old Men een groepje acteurs en actrices voor zich zagen om mee te werken. Vervolgens gingen ze voor elk een rol schrijven waar ze vervolgens een plot omheen verzonnen. Een ‘bottom-up’-benadering, die uiteindelijk een leuk resultaat oplevert. De karakters krioelen door elkaar heen en de verhaallijntjes botsen en ontsporen gestaag, totdat er zo’n grote chaos is ontstaan dat zelfs een CIA-topman (heerlijk rolletje van J.K. Simmons) door de bomen het bos niet meer ziet. “What a clusterfuck!”Coen-sausje
Burn After Reading is dus een stuk lichtvoetiger dan No Country For Old Men. De Coens keren, doch hopelijk niet definitief, terug naar hun unieke huisstijl waar karakters die net dat tikje van de molen hebben gehad terechtkomen in een draaikolk van maffe gebeurtenissen. Want hoewel Burn After Reading aanvankelijk braaf lijkt, worden we toch weer geconfronteerd met enkele fijn onderkoelde uitbarstingen van grafisch geweld en seksualiteit. Audiovisueel is dit alles aangekleed als een spionagethriller. Dat betekent opzwepende muziek, CIA-geploeter, Russische ambassadeurs en veel bedoelde en onbedoelde intrige. Natuurlijk overgoten met het typische Coen-sausje met de droge, zwarte humor als voornaamste ingrediënt.De rollen die de broertjes uit hun mouw hebben geschud zijn weer om van te genieten, maar ook lof naar de vertolkers die met zichtbaar plezier en enthousiasme in hun karakters kruipen. Brad Pitt zet zijn reputatie als ‘pretty boy’ nog maar eens te kakken door Chad te spelen als een sportfanatieke sul met belachelijk kapsel, eeuwige iPod, aerodynamische fietshelm en mountainbike. George Clooney is weer lekker maf (denk O Brother…) en zowel Malkovich als zijn personage zijn onnavolgbaar in hun doen en laten. Tilda Swinton is helaas getypecast als ‘icequeen’ en McDormand doet het tenslotte zoals altijd prima.
