Kwast ontmoet zeis
Bij deze film blijft het echter niet bij een vluchtige ontmoeting van een uur waarin even vlot wordt bijgepraat. Want wanneer een Parijse kunstenaar, Dupinceau, voor zijn nieuwe huis een oude bekende, Léo, als tuinman blijkt te hebben aangenomen begint het duo urenlang vol melancholie over zaken als die goede ouwe tijd te praten. Met vele shots van de schitterende tuin en de pittoreske omgeving wordt ons door Becker duidelijk gemaakt waar het gezegde 'zo vrij als God in Frankrijk' vandaan komt. Onder het genot van een glaasje wijn geeft Dupinceau zijn kameraad alle vrijheid bij het maken van het moestuintje. Léo neemt vervolgens de pretentieuze artiest mee naar de wereld van de zeis en de ijsbergsla.
Dat Dupinceau ondanks zijn leeftijd er nog een behoorlijke rock ‘n roll leefstijl op nahoudt, komen we te weten wanneer hij aangeeft bezig is te scheiden van zijn vrouw wegens een ‘onprofessionele houding’ tegenover één van zijn modellen. De film laat met veel gevoel en rust zien dat de beste man in een bepaalde complexiteit leeft, wat terug te zien is in zijn kunst en zijn tijdelijke onvermogen tot inspiratie. De simpelere levensstijl van Léo is hier een fascinerende reactie op. Zonder al te veel pretentie en op geheel natuurlijke wijze introduceert de tuinman de kunstenaar met een veel meer ontspannen manier van leven. "I owe you..."
Ook andersom helpt Dupinceau zijn kameraad Léo. Van diens kunst moet hij niks hebben, maar de vele connecties van de artiest helpen hem het leven makkelijker te maken. Helaas is de andere kant van het verhaal, de verandering in het leven van de tuinman door de kunstenaar, stukken minder interessant. Gedurende de film kunnen we bij hem geen echte ontwikkeling zien. Dit betekent niet dat we te maken hebben met een oninteressant personage. Integendeel zelfs, want de briljant geschreven dialogen zorgen voor een constante fascinatie. Dit betekent wel dat de gesuggereerde invloed die de ontmoeting tussen beide werelden op elkaar hebben in feite vooral betrekking heeft op één van de personages. En dat is jammer.Zo gaat de film ongeveer een uur door met alleen maar dialogen waarbij zijdelingse gebeurtenissen nooit het verhaal dragen en enkel in het belang staan van de personages. Totdat er een ingrijpende gebeurtenis plaats vindt. Jean Becker laat zien dat de film meer bevat dan een goede mise-en-scène, sterke personages en leuke dialogen. Hij voegt een stukje drama toe, waardoor de gebeurtenissen de boventoon gaan voeren en de personages plotseling moeten handelen naar wat er gebeurt. Na deze omslag hebben we te maken met een film die je bij de strot grijpt en confronteert. Alles wat er hiervoor aan dialogen heeft plaatsgevonden behoord tot een bijzondere opbouw die in de slotakte voor een zeer sterke emotionele betrokkenheid zorgt en die van Dialogue Avec Mon Jardinier een bescheiden meesterwerk maakt.
Klik voor vergrotingen...
DVD Bespreking
Cinéart heeft de film recentelijk uitgebracht op een single-disc in een zwarte amaray hoes. Het artwork is weinig soeps en voorspelt niet dat we met een dusdanig goede content te maken hebben. De film staat op het schijfje in haar originele aspect ratio van 2.35:1 (16:9) en beschikt over een bijzonder helder beeld. De schitterende kleuren die het landschap bevat zijn dusdanig goed behouden gebleven in de transfer dat je haast zou zeggen dat je direct door de cameralens kijkt.Ook het geluid (Dolby Digital 5.1 en 2.0) van de DVD is uitstekend. Zoals hierboven beschreven is het een praatfilm, dus een weinig spectaculaire track en spreiding zit er niet in. De muziek, enkele klassieke stukken, komen echter kraakhelder uit de speakers wat het al met al tot een goede track maakt. Qua extra’s staat er nog een zeer informatieve 'making of' op het schijfje en we mogen concluderen dat we te maken hebben met een goede release.
