Ready to Rumble
Vlak voor zijn verhuizing raakt Jake tijdens zijn laatste football-wedstrijd verwikkeld in een vechtpartij. Toeschouwers leggen dit vast op video en maken Jake op zijn nieuwe school meteen berucht door de beelden op internet te plaatsen. Hiermee wekt hij vooral de interesse van enkele medescholieren die 'mixed martial arts' beoefenen.
Vervolgens komt Jake in contact met een beeldschone klasgenote, Baja (Amber Heard), die hem uitnodigt voor een feest. Al snel blijkt het feest slechts een excuus: hij wordt uitgedaagd en vervolgens moeiteloos verslagen door vechtsportkoning Ryan (Cam Gigandet). De vernedering drijft hem ertoe lessen te gaan volgen bij Jean Roqua (Djimon Hounsou), die een legendarische status in de vechtsport heeft verworven. Jake toont zich een zeer snelle en bekwame leerling, maar wat zijn eigenlijk zijn drijfveren om zich met de vechtkunst bezig te houden? Discipline? Of wraak?Terugslag
Cinematografisch is er niet veel op Never Back Down aan te merken; camerawerk en montage distantiëren zich niet heel erg van de standaard methode die in films als deze meestal wordt toegepast en houden de film fris, maar doen hem niet uitblinken. Ook moet goed blijken hoe mooi het weer in Orlando is en zijn veel shots één of twee stops overbelicht. Daar dit een consistente factor is stoort het niet heel erg, maar het zit op de grens van overdaad. De audiovisuele aanpak past niettemin goed bij de setting, het verhaal en het genre.Het is tegenwoordig een trend om stoffige (sub)genres nieuw leven in te blazen en expliciet naar reeds bestaande films te refereren. Daarmee is op zich natuurlijk niets mis, maar het zou leuk zijn als het begrip 'originaliteit' zou worden toegepast, want in feite is deze film gewoon een hedendaagse versie van The Karate Kid. Nog meer gelijkenissen bestaan er met de belachelijk slechte Billy Blanks film Showdown; afgezien van het feit dat Djimoun Hounsou's karakter in Never Back Down geen politieman is, zijn de verhalen, evenals de karakters, nagenoeg identiek.
Allemaal leuk hoor, die verwijzingen, maar het berooft de film van een ziel. Want zelfs Rocky III komt voorbij, in een sequentie waarin we Jake/Rocky zien trainen met Jean Roqua/Apollo Creed. Het enige wat de film een beetje omhoog houdt is het feit dat de karakters niet al te plat zijn en nog redelijk geloofwaardig (zelfs sympathiek) overkomen, hoe gruwelijk clichématig en voorspelbaar het verhaal, waar hun sadistische scenarist hen in heeft geplaatst, ook is. Het leidt de aandacht ietwat af van alle clichés, zoals bijvoorbeeld de soundtrack. Deze bestaat uit een verzameling van quasi-stoere poprock songs en de meest standaard rap. De karakters maken de film nog enigszins het zien waard, ook al is de route van de film van begin tot eind met groot gemak uit te stippelen.
Klik voor vergrotingen...
