Demon Days: Aalmoes voor de doden

Er zijn grote overeenkomsten tussen goden en doden; om ze tevreden te houden, zijn er offers nodig en bovendien zijn ze niet zichtbaar onder ons. Elke dag worden ze herdacht en aanbeden. En iedere cultuur heeft haar periode waarin de geesten van gestorvenen zich onder de levenden bevinden en invloed kunnen uitoefenen op ons dagelijks leven. Slechts enkelen kunnen deze geesten zien en zijn in deze dagen dan ook extra kwetsbaar.

Geestige maand

Als zijn oom sterft, keert Jason samen met zijn vrouw Sarah en zoontje Jamie terug naar de Verenigde Staten na zes jaar in Shanghai te zijn verbleven. De begrafenis vindt plaats in de zogeheten Geestenmaand, waarin de geesten van de overledenen in staat zijn contact te maken met de levenden en invloed op hun dagelijks leven kunnen uitoefenen. Eenmaal aangekomen in Chinatown blijkt Sam in staat om geesten te zien. Ook wordt duidelijk dat de ene ziel geen kwaad in de zin heeft, maar dat er ook boze geesten, demonen, bestaan die het op de levenden hebben voorzien. Sam wordt bezocht door de geest van een meisje dat probeert het joch in bezit te nemen. Zodra Sarah hierachter komt, zet ze alles op alles om haar kind uit de klauwen van de geestenwereld te redden, maar dan moet ze er eerst achter zien te komen wat het meisje van haar en haar zoontje wil.

Dode ziel

They Wait, in Nederland uitgebracht onder de naam Demon Days, moet het hebben van zijn momenten. Ook al geeft de film vanaf het begin het idee dat alles al eens gezien of gedaan is, de opbouw van de film is helemaal niet slecht. Maar zodra je eenmaal in de film zit, begint het idee van originaliteit langzaam te verdwijnen. De film heeft vaak veel weg van films als The Sixth Sense en The Shining. Ook Stir of Echoes kan dienen als vergelijkingsmateriaal. Wat grappig is, aangezien Ernie Barbarash, de regisseur van Demon Days, de sequel Stir of Echoes: The Homecoming regisseerde. Maar waar eerdergenoemde spookfilms allen een vergelijkbaar plot hebben, geven ze alle drie hun eigen draai aan het geheel; Demon Days pleegt echter veel leentjebuur en daalt daardoor aanzienlijk in rang. En dat terwijl de DVD-hoes aangeeft dat dit één van de beste horror-thrillers van de afgelopen jaren is.

De film weet wel een goede sfeer neer te zetten. Ondanks dat de meeste plotelementen nogal voor de hand liggen, vraagt de kijker zich wel af naar de precieze toedracht ervan. Ook is het niet moeilijk inlevingsvermogen op te roepen voor Jason en - vooral - Sarah, gespeeld door Jaime King, die een wanhopig gevecht voor het behoud van haar zoontje voert. Ook de timing van schrikmomenten is goed gekozen; in het begin zijn ze nauwelijks aanwezig, dus slaan ze pas toe wanneer de kijker er minder op bedacht is. Echter is de film, zeker met enige kennis van soortgelijke horrors, redelijk voorspelbaar. Bovendien lijkt de climax nogal goedkoop; na meer dan een uur krijgen we een climax van een kleine tien minuten die aandoet alsof er een noodzaak bestond de film zo snel en gangbaar mogelijk te laten eindigen. Dat is jammer, daar de opbouw van de film zo verrassend aangenaam was.

DVD bespreking

De beeldverhouding voor Demon Days is een kleurrijke en heldere 1.78:1. De soundtrack is een standaard, maar zeer verdienstelijk Dolby Digital 5.1 spoor. Tip: Kijk de film met een koptelefoon op, wat de schrikmomenten zeer goed doet. Afgezien van een trailer voor deze film en andere opkomende releases zijn er geen bonus features op de DVD aanwezig.

Demon Days is een herhalingsoefening. Ook al weet de film de kijker een aantal keren goed te laten schrikken, een goede sfeer neer te zetten en weten de personages sympathie op te wekken, de film weet niet origineel uit de hoek te komen. Er wordt leentjebuur gespeeld bij films als The Shining, The Sixth Sense en Stir of Echoes. Bovendien weet de climax van de film niet genoeg te boeien, omdat de gebeurtenissen nogal te voorspellen zijn en er nogal snel een punt achter wordt gezet.