Midlife Crisis
April's leven staat volkomen op zijn kop. Ze staat op de rand van een midlifecrisis, haar man verlaat haar plotseling en haar adoptiemoeder overlijdt. Tot overmaat van ramp staat op dat moment ook ene Bernice voor haar neus. Deze talkshowhost beweert haar echte moeder te zijn, maar na de zoveelste leugen heeft ze er genoeg van. Net als April besloten heeft om wat rust te nemen om haar leven weer een beetje op orde te krijgen, komt ze in contact met Frank. En hoewel deze net gescheiden vader van twee kinderen ook zo zijn persoonlijke problemen heeft, lijkt hij net de man te zijn die ze nodig heeft.
Op een paar uitzonderingen na hebben romantiek georiënteerde films meestal weinig nieuws te bieden. Het is aan de cast en scriptschrijvers een meelijwekkende en avondvullende film neer te zetten. Helen Hunt wist, naast haarzelf in de hoofdrol, in ieder geval een interessante cast bij elkaar te krijgen. Matthew Broderick is allang geen Ferris Bueller meer en zien we als onzekere man die eveneens een midlife crisis beleeft. Colin Firth speelt een verbitterde Engelsman op zoek naar liefde en Bette Middler doet waar ze goed in is, namelijk het neerzetten van een personage waar hier en daar een klein steekje los zit. Het script is deels door Helen Hunt zelf geschreven en deze toont ons een vrouw die wel héél veel ellende in één klap te verduren krijgt. Genoeg drama én een interessante cast, wat in ieder geval al een stap in de goede richting is.Volwassen
Wat meteen opvalt, is de volwassen aanpak van Helen Hunt. De personages zijn stuk voor stuk wat ouder, wat voor een frisse wind in het genre zorgt. Het grootste deel van de geportretteerde problematiek is universeel en niet leeftijdsgebonden. Echter speelt zich er wel degelijk gespecificeerde problematiek af waar de wat oudere vrouw zich mee kan identificeren. Haast zetten achter een zwangerschap omdat de leeftijd bijna te gevorderd is, is niet gelijk iets waar het gemiddelde personage uit een romantische komedie zich mee bezighoudt. Hierdoor onderscheidt Then She Found Me zich toch van de conventionele liefdesfilm.Waar Then She Found Me zich ook mee onderscheidt, is de presentatie van de film. Helen Hunt registreert haar prent op een directe wijze, waardoor alles heel natuurlijk aanvoelt. Het ontbreken van hedendaagse hits en het überhaupt ontbreken van songs doet eens goed na alle hitgevulde bioscoopfilms in dit genre. Een ander opvallend punt is, dat Helen Hunt er specifiek voor heeft gekozen geen make up te dragen tijdens de opnames en goed haar best heeft gedaan er moe en geleefd uit te zien. Dit is goed gelukt, want Hunt ziet er inderdaad zeer moe uit. Men kan zich hieraan storen, maar het moet gezegd worden dat het Then She Found Me alleen maar extra authenticiteit meegeeft.
Uiteindelijk bouwt de film op naar een ontknoping die dan wel dertien in een dozijn is. De opbouw is echter verrassend aangenaam en laat zien dat Hunt haar avontuur als regisseuse kan doorzetten. Then She Found Me doet af en toe zelfs aan een Woody Allen film denken, wat ook niet vreemd is gezien de aanwezige joodse insteek, maar dit mag als compliment gezien worden.





