Dodelijke mix
Het is kerstvakantie en de bewoonsters van een studentenhuis voor meisjes maken plannen voor de feestdagen. Vreemde telefoontjes van een hijger maken ze echter ongerust. Wanneer deze telefoontjes intensiveren, beginnen ze zich echt zorgen te maken. Als een studente uit het huis verdwijnt, beginnen zij en de politie met een zoekactie. Tijdens deze zoekactie stuiten ze in het park op het lichaam van een 13-jarig meisje. De politie ziet een link tussen deze moord en de obscene telefoontjes en begint een spooractie naar de hijger.
Regisseur Bob Clark heeft tijdens het filmen van Black Christmas zeer waarschijnlijk nooit stilgestaan bij de invloed die deze pretentieloze horror zou uitoefenen op de slasher der slashers: John Carpenter’s Halloween. Naast het niet onbelangrijke feit dat dit de eerste in de reeks van 'holiday slashers' is, is al in de eerste seconden van de film een wezenlijk ingrediënt uit Carpenter’s klassieker te zien: de scènes waar de stalker het huis nadert en we alles vanuit de 'point of view' van het kwaad zien. Hoewel dit al in 1971 deel uitmaakte van Mario Bava’s A Bay of Blood, is het hier geperfectioneerd en door de hele film de drijfveer van de moordenaar/slachtoffer confrontatie. Clark, die gematigd succes heeft geboekt met de erotisch getinte tienerkomedie Porky’s en verder een hoop kinderfilms op zijn naam heeft staan, is zowaar een held bij de horror kenners. Sfeervolle kerst
Black Christmas blinkt uit in sfeerschepping. Buiten de telefoon 'gesprekken' om is de sfeer er eentje om het dekentje erbij te pakken en er lekker voor te gaan liggen. De omgevingsgeluiden in de vorm van wind, kerkbellen en zachte kerstmuziek zorgen voor een authentieke kerstsfeer. Dit brengt met zich mee dat de tirades van de hijger de shock en het contrast een stuk groter maken. Het telefoonterrorisme en vuil taalgebruik is behoorlijk naar om aan te horen. Voor een film uit 1974 is dit een flinke prestatie.De sfeer is uitmuntend te noemen en wordt niet verstoord door zwak acteerwerk of overdreven moorden, gebruikelijke ingrediënten uit slasherfilms. Maar net als Halloween getuigt Black Christmas van stijl, stijl die vooral bij één bepaalde moord flink op de voorgrond treedt. De fan maalt bij de meeste horrors absoluut niet om slecht acteerwerk of aangedikte moordpartijen, maar het mag gezegd worden dat Clark’s 'one hit wonder' hier met gemak bovenuit steekt. Film is basaal gezien een audiovisuele kunstvorm en als er een horrorfilm in dit stramien past, is het Black Christmas wel. Een film die nog lang zal nazinderen. Het einde is er eentje dat de kijker in een staat van perplexiteit achterlaat. Erg treurig dat zo’n titel zo flink in de vergetelheid kan raken. Glen Morgan, regisseur van de verrassend sterke Willard waagde zich in 2006 aan een remake, echter zonder succes. Ook deze geraakte snel in niemandsland.
