Swingers
Righteous Kill is in alles het tegenovergestelde van Heat. De rolverdeling is als volgt: Pacino speelt de bedachtzame Detective David 'Rooster' Fisk, De Niro zijn partner, de licht ontvlambare Tom 'Turk' Cowen. Deze karakters zijn eventjes verfrissend, maar al snel wordt duidelijk waarom het vaak andersom is geweest. Het klopt gewoon niet dat Pacino De Niro tot bedaren moet brengen. Dat tart filmwetten. De acteurs zelf lijken zich ook niet echt op hun gemak te voelen, hoe verveeld ze ook uit hun ogen kijken.
Waar in Heat de personages van Pacino en De Niro dichter bij elkaar komen, drijven Rooster en Turk langzaam uit elkaar. Niet zo vreemd, aangezien Turk in de eerste minuten op camera al veertien moorden opbiecht. Vervolgens springt de film ongedurig door de tijd om de ware toedracht achter de moorden te ontvouwen. De politie, waaronder Turk en Rooster, speurt vrolijk mee. En dat leidt tot wederzijdse verdachtmakingen, ondervragingen van interne zaken en meer niet-spannende of onoriginele rompslomp.Jammer Jon
Het ongeïnspireerde spel van Pacino en De Niro kan ook aan de zogenaamd terloopse oneliners liggen die ze van het brakke script af en toe ten gehore moeten brengen. Righteous Kill heeft een scenario dat voorspelbaarder wordt naarmate er meer twists in worden verwerkt; je ziet ze namelijk al van mijlenver aankomen. Anders gezegd: het zou een verrassing zijn geweest wanneer de grootste twist gewoon achterwege was gebleven. Kun je nagaan. Dan deed Mann het in het nota bene veel langere Heat een stuk geraffineerder.Het vigilante-thema (het recht in eigen hand nemen) is inmiddels ook zo uitgekauwd dat je wel van heel goede huize moet komen om er nog een boeiende film van te maken. En dat komt Jon Avnet duidelijk niet. Zijn regie is warrig en inconsistent. Het begint al met de optiteling. Die is lawaaierig en geeft een compleet verkeerd beeld van de rest van de film. Daarnaast is er zo goed als geen sprake van enige spanningsopbouw en is de climax belachelijk simpel. De aanwezigheid van 50 Cent lijkt helemaal een wanhoopspoging om nog wat volk naar de bioscoop te krijgen.
Tenslotte mag een deel van de schuld toch ook bij De Niro en Pacino zelf neergelegd worden, die de laatste tijd eigenlijk steeds vaker in generieke, weinig interessante films zouteloze vertoningen laten zien. Laat ze maar weer eens een echte karakterrol neerzetten, zoals grootheden als Jack Nicholson (About Schmidt) nog wel pogen te doen. Teren op vergane glorie siert ze namelijk niet.
