Toch werd Jim Carrey de uitverkorene voor Yes Man, want die is toch leuk? Nee. Maar misschien ligt het bij Yes Man niet alleen aan de gebrekkige Carrey. Want ook het verhaal deugt niet. De gebeurtenissen zijn voorspelbaar en onsamenhangend. Scènes lijken soms identiek aan elkaar (de humor incluis) en de bijrollen zijn matig ingevuld: ze missen karakter en worden nauwelijks geïntroduceerd. Dit zijn de vrienden van Carl, alsjeblieft. Waarom het z’n vrienden zijn? Onbekend. Waarom ze vrienden zijn met een suffe negatieveling? Onbekend. Contactgestoord
Dan het verhaal: Carl Allen (Carrey) is negatief ingesteld. Een suffe baan bij een leningenverstrekker wisselt hij af met het kijken van de betere actiefilms. Carl verwaarloost zijn vriendschappen. Het is volkomen onduidelijk waar hij zijn contacten überhaupt opgedaan heeft, aangezien hij tamelijk contactgestoord is en nooit zijn telefoon opneemt. Door een ontmoeting met Yes Man-goeroe Terrence Bundley (Terence Stamp) verandert zijn manier van doen en daarmee zijn leven. Bundley’s credo is simpel: altijd "ja" zeggen, zorgt voor een beter leven. Carl zegt onder druk toe dat hij vanaf dat moment altijd "ja" zal antwoorden op alle vragen.En dat wordt dus lachen, gieren, brullen in het daaropvolgende anderhalf uur? Nee. Zo gaat Carl zuipen met z’n vrienden, die hem gelukkig nog mogen ondanks zijn sociale onvermogen. Een dieptepunt in de film, want natuurlijk wordt Carl ladderzat en Carrey speelt 'dronken' nog vele malen ongeloofwaardiger dan 'nuchter'. Verder ontmoet Carl hier en daar een vrouwtje. De grap dat hij ook "ja" zegt tegen een gesluierde Perzische vrouw die hij op een datingsite ontmoet, is alleraardigst. Helaas werd die dijenkletser in de trailer al aangekondigd, dus is hiermee niets nieuws verklapt. Datzelfde geldt voor de grap met de reclame voor penisvergrotende pillen.
