Bolt: Geen vonkje energie

John Powell lijkt stilaan dé go-to-guy te worden voor animatiefilms. Blue Sky gebruikte hem al een tijdje voor Ice Age en meest recentelijk Horton, terwijl Disney jaloers vanaf de zijlijn stond toe te kijken. Nadat John Debney voor hun eigen Chicken Little nu niet bepaald een fantastische score schreef, keerden zij zich tot deze andere John voor hun viervoetavontuurtje Bolt.

Nieuw management

Het kan natuurlijk ook gelegen hebben aan de leiding; Bolt mag zich de eerste Disneyfilm noemen die onder supervisie valt van Pixar oprichter John Lasseter. En Pixar, dat is nu eenmaal een studio die gaat voor de hogere kwaliteit in plaats van de middelmoot waar Disney de laatste tijd genoegen mee nam. Gezien de staat van dienst van beide heren, is Powell voor hem het beste paard om op te wedden.

Toch is het ook John Powell niet gelukt om daadwerkelijk iets opwindends te componeren voor deze nieuwste 3D-animatiefilm. Oke, de muziek heeft vaart, het heeft een groots orkest en zowaar enkele thema’s. Maar ondanks (of dankzij?) een poppy ballad van Miley Cyrus en John Travolta, wil Bolt maar niet aanslaan en blijft het verschil tussen ongecompliceerd Disney en complexer Pixar pijnlijk hoorbaar.

Het voornaamste knelpunt is het ongeïnspireerde karakter van de muziek; had zelfs Powells mindere Ice Age: The Meltdown nog enkele knotsgekke uitbarstingen en aanstekelijke thema’s, voor Bolt lijkt hij nergens inspiratie te krijgen en leent hij vooral bij zijn eerdere successen. Zo klinkt zijn muziek tijdens de grootschalige actiemuziek (Scooter Chase, Saving Mittens) zo sterk recht-door-zee, met veel percussie en (bijna Bond-iaans) koperwerk, dat het idee je bekruipt dat Powell nooit verder is gekomen dan de basis.

Disneysentiment

En datzelfde geldt voor de thematische introductie van de personages: Meet Mittens heeft weliswaar een leuke Italiaanse waltz als basis, maar het klinkt uiteindelijk als de eerste grondlaag op een muzikaal canvas dat in een later stadium nog opgeleukt moet worden met de diverse kleuren. Zo aanstekelijk, geïnspireerd of origineel als Horton Hears a Who!, waarin geëxperimenteerd werd met cactussen, keelzang en Mexicaanse trompetten, zul je hier niet aantreffen. Kortom, Bolt heeft geen unique selling point.

De leukste stukken lijken dan weer weg te lopen uit zijn voorgaande scores: in House on Wheels lijkt het orkest op te leven, maar doet ook sterk denken aan die eerdergenoemde ijstijdkomedie. Voor andere upbeat actiemomenten A Fast Train en Rescuing Penny zet de componist weliswaar het grootschalige orkest in, maar komt het geheel niet verder dan platgetrapte actiepaden waarbij de strijkers en percussie niets nieuws doen.

Het is vooral tijdens het drama waar de Disneyfilm zich duidelijk onderscheidt van Pixar; de piano en strijkers verwoorden zo’n boodschapmoment van normen en waarden en andere Amerikaanse klefheid, terwijl Michael Giacchino en Thomas Newman voor die andere studio onder de Disneyparaplu nog zulke oprechte thema’s schreven. Dan is het wel sterk dat Lasseter dat onderscheid blijft behouden tussen de studio’s, maar is het ook duidelijk dat we voor echte kwaliteit en vernieuwing nog gewoon bij Pixar moeten zijn.

Ondanks enkele vermakelijke momenten voor individuele karakters, voelt Bolt als geheel wat zouteloos aan. De emotie is ouderwets Disney, vol sentiment en Amerikaanse knusheid, terwijl de actie de inventiviteit mist die Powell eerder dit jaar nog zo trots tentoonstelde met Horton Hears a Who!. Maar zou dat nu liggen aan de componist, of de studio?