De start
De DVD-speler staat op pauze. Met grote ogen staart Jeanne (Béart) naar het scherm. Een Birmees dorp staat stil in de tijd, inclusief een figuur met een shirt van Manchester United. Het is hem! Geen twijfel mogelijk! Echtgenoot Paul (Sewell) is er minder zeker van, maar met moedersinstinct valt niet te twisten, dus gaan ze op zoek. Eerst door de betonnen jungle van Bangkok, dan door de oerwouden van inheems Thailand. Dieper en dieper, smachtend naar
een teken van hun vermiste zoontje.Vinyan komt aan zoals de tsunami in 2005 aankwam: zonder mededogen. In Vinyan geen vloeiend geanimeerde openingstitels. Du Welz knalt de letters liever groot en vierkant op het scherm. Vervolgens worden we kopje onder geduwd. Het troebele zeewater kleurt langzaam rood en de borrelende soundtrack neemt gestaag aan volume toe.
De Welz snijdt niet weg voordat het water overal is en het gestoorde geluid door merg en been gaat.
De afdaling
De toon is wel gezet. Vinyan pakt ons en sleurt ons mee de diepte in. Welke diepte precies is onduidelijk. Misschien wel het pure verlangen van Jeanne om haar kroost terug te vinden. Of misschien Paul’s geweten, omdat hij diep van binnen besloten heeft dat Joshua al lang niet meer leeft, maar dit nooit aan zijn vrouw heeft durven vertellen. Of misschien is het wel het benauwd drukkende oerwoud en het onderbuikgevoel dat daar dingen gaande zijn die beter onbenoemd blijven.Het liefst worden we net als de Vinyan – onrustige geesten – door een klein lichtje (één kaarsje is al genoeg!) de weg naar boven gewezen. De weg naar verlichting, naar vrede en rust. Du Welz kijkt wel link uit. Die weet als geen ander dat zijn films met een afdaling veel beter zijn.
De finish
De camera van cinematograaf Benoît Debie slalomt bibberend door krappe achterafstraatjes in Bangkok, rondom woudreuzen in de jungle en langs Thaise weduwnaars die het ook allemaal niet meer weten. Ook de dreunende soundtrack biedt weinig ruimte om even op adem te komen. Alleen jammer van enkele momenten waar opeens gitaarmuziek tussen de bomen door schalt. Het verwijst naar een beschaving die Paul en Jeanne dan al mijlenver achter zich hebben gelaten.Het plot ontwikkelt zich aanvankelijk wat traag, maar wanneer de steile plekken zijn gevonden, is er geen houden meer aan. Dieper en dieper valt Vinyan, om eigenlijk nooit meer helemaal tot stilstand te komen. Want nog steeds siddert 'ie na.
En dan zijn er nog die koters. Die rotkoters, die zich van alle misère niets aan lijken te trekken en mensen stenigen voor de lol. Hoe treuriger het slachtoffer, hoe harder ze gooien. Ontdaan van ouders en overgeleverd aan de wetten van de jungle, tonen ze hun ware gezicht. Lijkbleek zijn ze. En doodeng. Met hun gegiechel en gekakel. Je reinste horror.
