Postal: Even helemaal uit je Boll

Bijna zijn hele oeuvre heeft in de IMDb Bottom 100 gestaan, filmfans kwamen met petities om hem te laten stoppen met het maken van films en hij vocht met critici in een boksring. Uwe Boll is een geval apart, dat is geen understatement. Al jaren verfilmt de Duitse filmmaker videogames, met gedrochten als House of the Dead, BloodRayne en Alone in the Dark als gevolg.

Fout, fouter, foutst

En het was zeker niet onmogelijk dat ook zijn komedie Postal zich bij dat groepje wanproducten kon aansluiten. Een script met enkel non-stop geweld en ranzige poep- en pieshumor kan in handen van humorloze filmmakers (Jason Friedberg of Aaron Selzer, iemand?) al snel een futloos gedrocht worden. Gelukkig beschikt Boll over genoeg humor en hij maakt van Postal een compleet gestoorde aaneenschakeling van belachelijke momenten. In de film maken we kennis met Dude (Zack Ward), die maar al te graag zijn oude leventje in het woonwagenkamp vaarwel zegt. Hij komt al snel terecht bij zijn oom Dave (Dave Foley), die met geldproblemen zit. Het tweetal maakt een plan om in Paradise City waardevolle merchandise te stelen. Maar als blijkt dat ook de Taliban in Paradise City is, beginnen de echte problemen.

Al meteen vanaf het begin trekt Boll een groot blik met ongegeneerde chaos open. Het verhaal is geen minuut belangrijk, maar enkel een kapstok om al die melige grappen, smerige seksscènes en keiharde gewelduitbarstingen aan op te hangen. De puberale, hersenloze onzin vliegt de kijker om de oren en de bloederige aanslagen, kogelregens en poepseks passeren de revue. Maar toch overstijgt de film het niveau van een gemiddelde foute tienerkomedie. Postal is meer een Lloyd Kaufman; zo slecht dat het leuk is. Daarnaast is de film visueel prima verzorgd, het budget lijkt goed besteed en de film ziet er nergens goedkoop uit. Daarnaast hebben de acteurs er duidelijk veel lol in. Met name Zack Ward lijkt de tijd van zijn leven te hebben. Tel daar de geestige rollen van onder andere Larry Thomas en J.K. Simmons bij op en de kermis is compleet.

Bush, Laden en Boll

Wel een puntje van kritiek is dat Boll niet erg vernieuwend is met zijn humor. Grappen rondom president George W. Bush, Osama Bin Laden en de Taliban hebben we nu wel vaak genoeg gezien en gehoord. En we weten inmiddels ook allemaal wel dat Verne Troyer een klein mannetje is, waar je makkelijke grappen mee kan scoren. Toch weet de filmmaker met zijn totale gebrek aan subtiliteit de film de moeite waard te maken. Niets lijkt hem te ver te gaan en alles en iedereen moet er in Postal aan geloven. Bejaarden, kleine kinderen, gehandicapten, terroristen, Duitsers, negers, joden en zelfs Uwe Boll himself krijgen er flink van langs in de film. De momenten waarop de regisseur zichzelf belachelijk maakt en op een gegeven moment zelfs ruzie krijgt met de maker van het spel Postal zijn dan ook bijzonder geestig.

DVD Bespreking

Zoals gezegd ziet de film er visueel goed verzorgd uit. Hetzelfde geldt voor de DVD. Het beeld, in een 2.35:1 verhouding, is scherp en kleurrijk. Ook de audio, in een prima Dolby Digital 5.1 geluidstrack, is uitstekend in orde. Verder kent de Director’s Cut van Postal een paar aardige extra’s, waaronder een commentaartrack van de regisseur, een serie interviews met de acteurs, een kijkje achter de schermen, wat bloopers en een videoclip. Ook kent de DVD een aantal verwijderde scènes, hoewel dit allemaal momenten zijn die gewoon in de Director’s Cut te zien zijn. Niet echt een zinvolle toevoeging dus. Als laatste kent de DVD wat trailers, met name van films van Boll zelf (waaronder Seed, Far Cry en BloodRayne II: Deliverance).

Met Postal doet Uwe Boll zeker niet iedereen een plezier. De foute komedie is puberaal, ranzig, gewelddadig en bijzonder melig. Hoogstaande cinema is het zeker niet, maar wie de humor ervan in kan zien, zal zeker een plezierig avondje beleven. En ach, het is nog altijd een heel stuk beter dan een BloodRayne of Alone in the Dark. Wat dat betreft mag Boll het gewoon bij de foute komedie houden.