Eén dollar kan veel waard zijn
Ray tankt met moeite haar auto bij voor zeven dollar en vierenzeventig cent. Ook wacht ze al jaren op een promotie in de 'Yankee One Dollar Store', waar ze parttime werkt. Haar baas heeft echter een lichte voorkeur voor haar collega die een stuk jonger en aantrekkelijker is dan zij. Op haar beurt praat Lila de misdadige acties goed, leunend op haar eigen benadeelde
positie in de Amerikaanse maatschappij. Ze schroomt ook niet haar haat jegens blanken openlijk te uiten. Frozen River kent nauwelijks een hoopvol moment. Een dergelijke film wordt in de Verenigde Staten niet vaak gemaakt. De armoede van de blanke lagere klasse, gediscrimineerde Native Americans, illegalen zonder keuze en economisch lastige tijden. In het debuut van Courtney Hunt maken we kennis met een realiteit die tot op heden vaker genegeerd wordt dan vertoond: Amerikaanse burgers voor wie één dollar nog steeds veel waard kan zijn. Lelijke karakters
Alhoewel constant slim gerefereerd wordt naar deze problematiek, is Frozen River geen sociaal realistische film. De focus ligt gelukkig op de zeer menselijke en dubieuze karakters. Deze stuwen het verhaal krachtig voort. Achter de misdaden van Lila schuilt haar eeuwige wens om haar afgepakte kind weer terug te krijgen. De oplichtpraktijken van Ray’s oudste zoon zijn eigenlijk bedoeld om de teleurstelling van zijn broertje te voorkomen als deze geen cadeau onder de kerstboom vindt. En alhoewel Ray weet hoe kansloos haar bestaan is, heeft ze geen tijd voor zelfmedelijden en vecht ze keihard en vastberaden voor de mensen die haar dierbaar zijn. Hierbij wordt ze gevangen gehouden door de consumptiesamenleving die haar de ene klap verkoopt na de andere. Het spel van Melissa Leo is dan ook voortreffelijk en geloofwaardig op ieder moment in de film. Met haar harde gelaatstrekken en onverzorgd uiterlijk personifieert ze de schoonheid van het lelijke. De film won vorig jaar al de grote juryprijs op Sundance. Het zou dan ook geen verrassing zijn als Leo binnenkort haar Oscarnominatie daadwerkelijk omzet in een mooie prijs.Arthouse zonder opsmuk
Deze hoge mate van realisme komt terug in alles wat de personages omringt, iets wat eigenlijk vrij zeldzaam is voor Arthouse films. In Frozen River worden armoede of rassenverschil niet neergezet als een alternatieve levensstijl. De trailer van Ray is niet 'cool', hij valt gewoon bijna uit elkaar. De badkamer is vies, de douchekop roestig en overal staan met stof bedekte goedkope schoonheidsproducten uitgestald. Het huiselijk altaar is een grote en nauwelijks betaalbare gehuurde plasma TV die een verborgen verlangen verraad naar een betere toekomst die nooit zal komen. Frozen River is dan ook puur realisme zonder enige vorm van opsmuk.Courtney Hunt heeft haar verhaal ook geen extra drama opgelegd. Als van nature hangen dreiging en gevaar al constant in de lucht. Het Mohwak reservaat herinnert aan genocide en xenofobie. Terwijl de twee moeders wanhopig de rivier heen en weer kruisen, daalt de temperatuur tot twintig onder nul en kraakt het ijs gevaarlijk onder de autowielen. Zelfs de dagelijkse routine biedt niets anders dan mogelijkheden tot verlies: van baan, van familie of van enige andere vorm van elementaire zekerheid. Alles in Frozen River staat eigenlijk constant op springen, een gedachte die door een losse visuele stijl en cameravoering mooi wordt weergegeven.
