Olijven
Maar met Letty (een aardige rol van Reiko Aylesworth, onder andere bekend van de serie 24) zit het helemaal niet goed; ze kan de sociale druk van haar privéleven en haar werk nauwelijks aan. Ze is ijverig bezig met de voorbereidingen van het huwelijk van haar vervelende zus, haar bemoeizuchtige moeder kijkt voortdurend over haar schouder mee en ondertussen zit ze vast in een saaie relatie. Ook met haar werk als lerares verloopt niet het niet helemaal vlekkeloos en ze begint steeds meer leerlingen af te snauwen. Overwerkt zou men denken, maar als ze op een dag een blik olijven (!) zoekt in een supermarkt, stort ze volledig in en wordt ze opgenomen in een psychiatrisch instituut. Diagnosis: een flinke zenuwinzinking. Uiteraard leert ze hier om te gaan met haar ziekte, maar nog veel belangrijker is dat ze, ondanks het relatieverbod tussen patiënten onderling, verliefd wordt op de schizofrene Michael (een miscaste rol voor soapacteur Bruno Campos).
Het klinkt allemaal als het zoveelste televisiedrama-van-de-week. Dat is helemaal geen gekke gedachte, want regisseur Ellie Kanner deed in het verleden ervaring op met veel televisiewerk voor series als Boston Legal en als casting director voor Sex and the City. Kanner weet dan ook precies hoe ze een film moet laten ontvouwen volgens de clichés van de televisiefilm: Vrouw stort in maar met een beetje wilskracht en een mooie ontluikende liefde komt ze er weer helemaal bovenop.
Goocheltrucs
Misschien leuk vermaak voor de niet al te kritische filmliefhebber, maar opvallend is hier hoe dun en oppervlakkig het script van Carol Watson (die overleed in 1998 en aan wie de film ook is opgedragen) eigenlijk is. Ze concentreert zich hier vooral op het obligate romantische subplotje en weet nergens het drama inzichtelijk te maken. De redenen waarom Letty wordt opgenomen blijven gevaarlijk dicht aan de oppervlakte en lijken vooral een excuus om haar te laten storten op een romance met Michael. Het gaat zelfs zover dat Letty haar verloving verbreekt en voor een onzekere toekomst kiest met deze mooie jongen. Inderdaad, dat kan natuurlijk nooit goed gaan.Misschien nog wel het ergste van deze gehele onderneming is het feit dat deze relatie tussen Campos en Aylesworth nauwelijks chemie bevat. Er worden wat zwijmelende blikken over en weer gedeeld tijdens de groepstherapie en Michael weet een manier om pizza’s het beveiligde instituut binnen te smokkelen. Een aardige jongen dus, maar verder is het volstrekt onduidelijk waarom de knappe Letty valt voor de mooie Michael. Of zou het misschien komen door de vele goocheltrucs die hij kent? Of zoals hij zelf zegt; magie. In dat geval had Michael zijn toverstokjes wel eens eerder uit de kast mogen halen om hun relatie een flinke oppepper te geven, want magie in deze romance is nauwelijks te vinden.
Klik voor vergrotingen...
