The Pink Panther 2: Retinateistering

Bij het brullen van MGM’s leeuw leek er nog weinig aan de hand. Maar al snel beginnen de eerste mensen zachtjes te kermen en na een half uur ligt de vrolijkste criticus schuimbekkend op de grond. Na negentig kwaadaardige minuten rolt eindelijk de aftiteling voorbij en gaan de lichten aan. Het publiek is veranderd in zombies. Maar waarom word ik niet wakker?

Grote namen in kleine tutu’s

Is de nachtmerrie die The Pink Panther 2 heet dan echt? Maar hoe deze ervaring dan in woorden te vatten? Bij deze een wanhopige poging (net als de film eigenlijk, dat komt dan wel weer mooi uit). Een meesterdief genaamd "De Tornado" houdt huis in Europa. Het ene na het andere wereldberoemde kunststuk verdwijnt als sneeuw voor de zon. Om de vlegel te pakken te krijgen, wordt een 'dreamteam' van speurders opgesteld. Natuurlijk wordt ook de Pink Panther gejat, dus voegt Inspecteur Clouseau (Steve Martin) zich namens Frankrijk bij het selecte gezelschap. De pret kan beginnen!

Ja, het had gekund. Met John Cleese, Jean Reno, Andy Garcia, Alfred Molina en Jeremy Irons in de gelederen mag best wat verwacht worden. Maar wat maken deze heren zichzelf volslagen belachelijk. En dan niet van het grappige soort. Meer van het soort dat plaatsvervangende schaamte oproept. Molina, ooit een geweldige Doc Ock in Spider-Man 2, dartelt rond in een tutu. Steve Martin spant de kroon met zijn accent dat de grens van 'zo slecht dat het grappig is' ruimschoots is gepasseerd.

GTST

Toegegeven, de namen worden niet geholpen door het script. Liefst vijf schrijvers (waaronder Martin zelf) waren nodig om deze drol van een scenario te persen. Niet alleen is het niet grappig, ook lijkt het er op dat de schrijvers het zelf doorhadden. Dus is er nog een seizoen GTST aan drama toegevoegd. De exotische schone Sonia (Aishwarya Rai) steekt haar interesse in Clouseau niet onder stoelen of banken. Dus papt zijn lieftallige assistente en 'love interest' Sophie (Emily Mortimer) aan met de kleffe Italiaanse detective Vicenzo Brancaleone (Garcia). Ponton (Reno) heeft ondertussen moeite met het vaderschap. Zien om te geloven.

Wanhoop

Of niet. Bespaar je de gruwel. Waar deze film zijn bestaansrecht vandaan haalt, is totaal onduidelijk. Laat staan waarom hij een bioscoopbezoekje waard zou zijn. The Pink Panther 2 straalt wanhoop uit. De ideeën zijn op. Martin is niet meer grappig (was hij dat eigenlijk ooit?). Wat nu!? Hollywood’s gerenommeerde acteursvijver plunderen werkt ook niet. Maar het leed is al geschied. De cast is permanent gebrandmerkt met dit...dit ding dat voor een film door moet gaan. Retinateisterend, dat woord komt nog het dichtste bij een rake omschrijving van deze nachtmerrie van een film.

The Pink Panther 2 is je reinste oogverkrachting. Nergens grappig, altijd strontvervelend. Martin slaat een figuur, de rest van de cast moet zich schamen aan dit project mee te hebben gedaan. Ach, uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer: volkomen kut. Gaat dat absoluut niet zien!