Midnight Meat Train: Enkeltje hel

Oud-voetballer Vinnie Jones zonder voetbalschoenen, maar met een zware vleeshamer maakt de ondergrondse in New York onveilig. Als seriemoordenaar Mahogany scheidt hij een hoofd van het lichaam, slaat hij de oogballen letterlijk uit de oogkassen en plant hij een vleeshaak in de edele delen van een reiziger.

Nabevend lichaam

Volgens het filmkeuringsinstituut in Nederland zijn bovengenoemde gruwelheden in Midnight Meat Train goed voor een zestien jaar en ouder certificaat. Daar dacht filmdistributeur A-film duidelijk anders over en kwam met een eigen leeftijdsadvies voor achttien jaar en ouder. Hoewel het er op lijkt dat we te maken hebben met een publiciteitsstunt, laat de film niets te wensen over; Mahogany (Vinnie Jones) slaat met zijn vleeshamer het hoofd van een nietsvermoedende reiziger van de romp. Het hoofd rolt vanuit het perspectief van de camera door de wagon, een hevig bloedend en nabevend lichaam achterlatend.

Het Hollywooddebuut van Japanse cultregisseur Ryuhei Kitamura (Versus, Aragami), naar een verhaal van Clive Barker (Hellraiser), is op zijn zachtst gezegd gruwelijk en bloederig tot op het bot. Dat betekent niet dat Kitamura’s film ook maar enigszins lijkt op de ‘martelporno’ van de Hostel en Saw films. Gelukkig is hij veel meer geïnteresseerd in het neerzetten van een bij vlagen ijzingwekkende sfeer dat al begint bij de introductie van Leon (Bradley Cooper), een fotograaf met de kunstzinnige ambitie om de ‘donkere kant’ van de stad te laten zien.

Genadeklap

Leons foto’s van de onderkant van de samenleving maken in eerste instantie nog weinig indruk op galeriehoudster Susan Hoff (Brooke Shields), die hem opnieuw op pad stuurt om de echte stad te laten zien. Zo waart Leon het nachtelijk New York rond en komt hij op het spoor van seriemoordenaar Mahogany, een beul van een vent die late reizigers in de metro op een gruwelijke manier ombrengt. In de nachtelijke uren volgt hij de moordenaar met gevaar voor eigen leven. Het duurt dan ook niet lang voordat Leon en zijn mooie, bezorgde vriendin zelf slachtoffer lijken te worden van Mahogany.

Helaas voelt de ontknoping van Midnight Meat Train wat gekunsteld aan. Het script geeft weinig ruimte om mee te leven met de hoofdkarakters en weet weinig genuanceerd naar een overdadig bloedig einde te werken. Daardoor wordt nooit helemaal duidelijk waarom de indrukwekkend uitziende Mahogany zijn taken uitvoert en krijgt hij nergens de mythische proporties waar in eerste instantie naar toe gewerkt wordt. Kitamura lijkt hier meer geïnteresseerd in het scheppen van sfeer, waarna hij ongekend bloederige genadeklappen uitdeelt.

Splatter-noir

Sommige critici noemden Midnight Meat Train ook wel een splatter-noir. Deze nieuwe genreaanduiding is helemaal zo gek nog niet. Kitamura filmt de stad New York als een donkere, viezige en duistere plaats vol met junks, misdadigers en ander gespuis dat inderdaad vaak doet denken aan de oude film-noirs van de jaren dertig, veertig en vijftig. Inderdaad, zo moet Midnight Meat Train er uit hebben gezien als wijlen Fritz Lang (M: Eine stadt sucht einen Mörder, 1931) de regie op zich had genomen.

Dat betekent trouwens niet dat de film ouderwets aandoet. Kitamura en cameraman Jonathan Sela gebruiken veel ijzig blauwe en groene filters en baadt zijn film in overdadig neonlicht zodat de sfeer versterkt wordt. Op momenten is het camerawerk van Sela zelfs virtuoos te noemen. In een geweldige scène cirkelt de camera een aantal keren rondom de wagon terwijl binnen een genadeloos en bloederig gevecht is ontstaan tussen Mahogany en Leon. Zodoende weet Kitamura met dit enkeltje hel de aandacht van de kijker toch op sterke wijze vast te houden. 16 of 18 jaar oud? Wat maakt het eigenlijk uit? Midnight Meat Train maakt uiteindelijk genoeg indruk op beide leeftijdsgroepen.

DVD bespreking

Deze uitgave van A-film is netjes verzorgd. Het originele bioscoopbeeld-formaat van 2.35:1 is voor deze DVD uitgave overgezet naar een formaat van 1.77:1. Dat is jammer en onnodig, maar het beeld is scherp en helder en vertoont nagenoeg geen problemen. Ook het Dolby 5.1 geluid is prima en versterkt op momenten de ijzingwekkende sfeer van de film.

Ook is er een aantal leuke extra’s op deze uitgave te vinden. Zo is er een featurette waarin wordt uitgelegd hoe een moordscène tot stand komt. Ook een 15 minuten durend interview met schrijver Clive Barker, waarin hij vertelt over zijn leven als schrijver en kunstenaar, is interessant voor wie meer wil weten over één van de bekendste horrorschrijvers na Stephen King. Tenslotte is er nog een vijf minuten durende uitleg over de rol van Mahogany in de film, ook toegelicht door Barker.

Midnight Meat Train is een ongekend gruwelijk werkje van regisseur Ryuhei Kitamura en schrijver Clive Barker. Helaas voelt de ontknoping wat gekunsteld aan. Het script geeft weinig kans tot ontwikkelingen en Mahogany's rol in het geheel krijgt nergens de mythische proporties waar in eerste instantie naartoe gewerkt wordt. Gelukkig is Kitamura niet alleen geïnteresseerd in de gruwelijkheden. Hij is ook bezig met het scheppen van een ijzingwekkende sfeer, waarna hij ongekend bloederige en virtuoze genadeklappen uitdeelt. Zo weet hij de aandacht goed vast te houden.