Next Door: Duistere wereld naast de deur

Door een behoorlijk gewelddadige seksscène kreeg Next Door (Naboer), de thriller van Pål Sletaune uit 2005, in Noorwegen een keuring van '18 jaar en ouder'. En hoewel dit zelden voorkomt in het geboorteland van de schrijver en regisseur Sletaune, had hij er zelf weinig problemen mee. Zijn film was immers enkel voor volwassenen bedoeld.

Van droomvrouwen tot nachtmerrie

Next Door opent met Ingrid (Anna Bache- Wiig), die haar laatste spullen komt ophalen bij haar ex-vriend John (Kristoffer Joner). Het tweetal ging een tijd geleden uit elkaar en Ingrid heeft inmiddels haar leven weer opgepakt. John daarentegen heeft er moeite mee zijn leven weer op de rails te krijgen. Dan ontmoet hij Kim (Julia Schacht) en Anne (Cecilie Mosli), twee mooie jongedames die naast hem wonen. Het begint met de vraag of John een simpel klusje in hun appartement wil opknappen, maar het duurt niet lang voor John ontdekt dat de dames meer van hem willen.

Na de ontmoeting met zijn buurvrouwen wordt John langzaam maar zeker in een bizarre, duistere wereld gezogen. En vanaf dat moment wordt de film ook echt interessant voor de kijker. De introductie neemt even wat tijd in beslag, maar na de ontmoeting slaat de film om en begint een weerzinwekkende nachtmerrie vol seks en geweld. Het surrealisme neemt steeds meer de overhand en in het hoofd van de kijker duiken steeds meer vragen op. Gelukkig weet Sletaune het verhaal zodanig te vertellen dat het publiek geboeid blijft kijken tot hun vragen worden beantwoord. Want wat is er toch in hemelsnaam met John aan de hand?

Claustrofobie

Next Door is moeilijk te beschrijven, de film is van veel markten thuis en laat zich niet zomaar in één hokje plaatsen. Sletaune heeft zich naar eigen zeggen vooral laten inspireren door Alfred Hitchcock, maar de film is qua sfeer misschien het beste te vergelijken met het werk van David Lynch en vooral Roman Polanski. De filmmaker zet een naargeestig, claustrofobisch en soms zelfs gewoon onaangenaam sfeertje neer en laat de kijker het niet alleen zien, maar ook ervaren. De buitengewone seksscène, maar ook zaken als het kille appartementengebouw als perfecte setting zorgen voor een intensieve kijkervaring. En dat is dan ook de grote kracht van de film.

Op andere fronten is Next Door prima verzorgd, maar nergens bepaald uitzonderlijk. Het acteerwerk is aardig, maar toch blijven de vertolkingen wat oppervlakkig. Enkel Kristoffer Joner weet tegen het einde van de film te verrassen, de waanzin is op een gegeven moment letterlijk in zijn ogen te zien. Verder heeft de Noorse filmmaker er gelukkig voor gekozen zijn film niet langer te maken dan 70 minuten. Was Sletaune nog een half uurtje doorgegaan, dan was de impact minder groot geweest. En dan had het publiek ook wel even een adempauze nodig gehad.

DVD Bespreking

Op technisch gebied valt er weinig te klagen over de DVD uitvoering van Next Door. Het beeld (in een 2.35:1 verhouding) is scherp en kleurrijk en wat betreft audio is er de keuze tussen een uitstekende Dolby Digital 5.1 en een Dolby Digital 2.0 geluidstrack. Daarnaast bevat de DVD een paar amusante extra’s, waaronder een kijkje achter de schermen, een paar interviews, een handjevol trailers en twee geinige filmpjes met hoofdrolspeler Joner. Als laatste is het kleine boekje van Jan 'Mr. Horror' Doense bij de DVD een leuke toevoeging.

Next Door is een interessante en sfeervolle Noorse thriller. Vooral het naargeestige en van tijd tot tijd zelfs onaangename sfeertje valt op. De rest van de film is goed verzorgd, maar briljant wordt het nergens. De DVD uitvoering van het label Mr. Horror Presents is, inhoudelijk en op technisch vlak, in orde.