Stella: Hoopvol opgroeien

Door de ogen van een 11-jarig meisje, dat in Parijs boven een café woont, maken we kennis met het contrast tussen de kansrijken en de kansarmen, het Franse platteland en het Parijse stadsleven. Stella (Léora Barbara) komt uit een hol van ellende. Haar ouders maken late uren en zijn omringd door foute mensen. Ze houden wel van haar, maar zijn geen goed voorbeeld. Ze weten gewoon niet beter. Wanneer Stella naar de middelbare school gaat, loopt ze tegen een nieuwe muur van onbegrip aan. De nieuwe leeromgeving is een unieke kans. Zal Stella sterk genoeg zijn om zich hiervoor open te stellen?

Na Brother en de matige Princessess is Stella de derde feature film van de Franse cineaste Sylvie Verheyde. Het verhaal is sterk autobiografisch en portretteert het gevecht dat een meisje uit een ontwrichte familie met het leven aangaat. De harde omstandigheden maken van Stella een vechter. Wanneer ze bevriend raakt met Gladys, dochter van Argentijnse immigranten en tevens het slimste meisje uit haar klas, ontmoet ze eindelijk iemand die begrip toont voor haar situatie en verschijnt er een lichtpunt in haar donker bestaan.

Wereldvreemd en muziekaal

Stella is een film over een meisje dat een transitie meemaakt in haar leven en de keuze moet maken tussen twee werelden die niet samen gaan. In geen van beiden voelt ze zich echt op haar gemak. Thuis heeft ze vrienden die haar waarderen. Maar deze kroeggangers zijn meestal te dronken om zichzelf staande te houden en slaan elkaar vaak zomaar de kop in. School geeft het betere voorbeeld, maar Stella is anders en zal haar best moeten doen om geaccepteerd te worden door een nieuwe realiteit waar ze zo graag bij wil horen.

Filmisch wordt dit contrast mooi neergezet. Terwijl strakke vaste kaders kenmerkend zijn voor een omgeving waar de regelmaat overheersend is, wordt de ruigere thuisomgeving beweeglijk en realistisch neergezet. Het geheel wordt goed afgemaakt door middel van de juiste muziekkeuzes, die deze film ergens eind jaren '70 situeren. Maar Verheyde slaagt erin zich hierdoor niet vast te laten zetten. De neutralere elektronische klanken benadrukken de Parijse sfeer van nu. Hierdoor blijft de film eigenzinnig en universeel.

Droomwereld en realisme

Stella is tevens een goed voorbeeld van hoe een productie met weinig middelen door middel van de juiste creatieve keuzes goed kan slagen. Het creëren van een contrast tussen droomwereld en realiteit is voor een grote productie geen lastige taak. Verheyde combineert in haar geval slowmotion opnames met dromerige retro muziek om de verlangens van Stella vorm te geven. En dit werkt erg goed. De film start met een uitdagend geklede en opgemaakte 11-jarige die een bijna sensuele dans opvoert. Een verterend en tegelijkertijd angstaanjagend beeld. Wat kan er ooit van zo´n meisje terecht komen?

De film verdient ook een pluim voor een zeer treffende acteurskeuze. Benjamin Biolay speelt Stella's vader, een kansloze man die Stella echter adoreert. Op zijn beurt zet Guillaume Depardieu een voortreffelijke Alain Bernard neer, haar vader's beste vriend, op wie Stella eigenlijk stiekem verliefd is. Léora Barbara is op zichzelf een nieuwe ontdekking, maar draagt de film met volle overtuiging. Ook veel extras en figuranten zijn geen acteurs, maar juist gewone mensen. Het resultaat is hierdoor niet amateuristisch, maar juist fris en realistisch en getuigt van een juiste regie benadering.

Stella is een autobiografische vertelling gemaakt met veel gevoel en passie. De hoge mate van realisme zorgt voor kippenvel en Verheyde´s jeugdherinneringen nemen het publiek mee terug in de tijd. Op haar weg naar volwassenheid moet Stella kiezen voor een betere toekomst en hierbij een verleden achter zich laten dat haar dierbaar is. Een sterk onderwerp. Verheyde´s resultaat? Een ontroerende film.