Groots orkest
De score van deze melige animatie-komedie, waarin de naderende dreiging op aarde van buitenaards tuig wordt aangevochten met een door de regering achter de hand gehouden bende monsters, wordt verzorgd door Henry Jackman die, zoals men kon vermoeden, rechtstreeks afkomstig is uit de stallen van Hans Zimmer. Een feitje dat normaliter al direct enige scepsis oproept bij critici, zeker gezien Zimmer himself nauw betrokken was bij de productie van deze score, maar laten we ons met een onbevangen blik op de muziek werpen.
Monsters vs. Aliens is het solodebuut van Jackman, die voorheen mee mocht werken, als muziekprogrammeur of componist van additionele muziek, aan onder andere The Da Vinci Code, Pirates of the Caribbean en The Dark Knight. En daarmee maakt hij een opmerkelijk snelle vuurdoop, waarvoor hij bovendien net iets vaker rondhangt met het orkest dan collega’s Steve Jablonsky en Ramin Djawadi doorgaans doen. En dat werpt zijn vruchten af: het geheel klinkt al een stuk dynamischer en levendiger dan wat de gebruikelijke RC-kloon aflevert.En dat organische is hard nodig, want Jackman componeert graag in de hoogste versnelling. Nu lijkt dat aanvankelijk nog wel mee te vallen (A Grand Transformation is gewoon lekker groots en wordt nog opgevolgd door expositiemuziek voor de personages), maar zodra Do Something Violent! en het grootse The Battle of Golden Gate Bridge zich aandienen kunnen de buren maar beter uit huis zijn. Jackman wendt er zijn volledige orkest voor aan, met nadruk op de hoorns, cimbalen, strijkers en, voor extra kleur, een orgeltje (ergens verborgen onder de dikke lagen van het orkest).
Gemis
Zo af en toe weet hij tussen dit spektakel door een ouderwets trucje aan te wenden (dat orgel, bijvoorbeeld, of het gebruik van hoge fluitjes, de theremin en een vrouwelijke vocaal), maar de echte B-film meligheid blijft uit. Misschien was dat wel omdat het te voor de hand lag? Of omdat die jaren ’60 sfeer wel opgeroepen wordt door de tevens op de soundtrack aanwezige jaren ’70 hits van The Exciters, Little River Band en The B-52’s? Wel spiegelt Jackman zijn muziek soms aan deze hits, zoals het op Planet Claire geďnspireerde Meet the Monsters, maar dat zijn meer verwijzingen naar het tijdsbeeld dan het filmgenre.Zeker nu Michael Giacchino onlangs nog met zijn Roar! overture voor de film Cloverfield liet zien hoe leuk dergelijke hommagemuziek kan zijn, voelt het aan als een gemis dat Jackman niet verder kijkt dan de gebruikelijke animatieluchtigheid tussen het zware orkestspektakel door. Hij focust daarmee teveel op de film zelf en kijkt niet verder naar de invloeden vanuit het (film)universum. Ook een groots hoofdthema wordt niet ontwikkeld en laat zelfs op zich wachten tot vrijwel de laatste track (The Ginormica Suite), wat bijdraagt aan een haast anonieme klank.
Dat wil niet zeggen dat de muziek slecht is (de gelaagde orkestraties zijn immers verre van, met zelfs mooie breekbare piano en vioolklanken tussendoor), het verraad alleen nog het gebrek aan ervaring en zelfvertrouwen van de componist. Maar gezien hij nu al klinkt zoals Harry Gregson Williams en John Powell eens klonken met hun animatiewerk (Shrek, Sinbad), ziet zijn toekomst er veelbelovend uit.
1. A Giant Transformation (0:28)
