Winslet speelt Hanna Schmitz, een vrouw van middelbare leeftijd die een eenzaam bestaan leidt in het grauwe Neustadt van 1958. Wanneer ze de 15-jarige Michael Berg (David Kross) kotsend op haar stoep aantreft, ontfermt ze zich over hem. Als Michael enkele maanden later weer is hersteld, leidt een dankwoord tot een vrijpartij waarvan er nog veel zouden volgen. Totdat Hanna opeens verdwijnt. Wanneer Michael haar jaren later bij toeval weer tegenkomt, staat ze terecht voor Nazi-praktijken. Michael komt daardoor in een penibele situatie te staan.Vakmanschap
Net als Daldry’s The Hours beslaat The Reader een behoorlijk tijdsbestek. Het geheel is kundig gestructureerd als raamvertelling, met de opgegroeide Michael (Ralph Fiennes) die ons voorleest uit zijn eigen levensboek dat loopt van 1958 tot 1995. Dit heeft nogal wat gevraagd van de production designers, omdat Duitsland na de Tweede Oorlog, zeker in het westen, niet stil heeft gelegen. Maar de ontwikkeling die de sets, props, make-up en kostuums doormaken, is geloofwaardig.Geloofwaardig zijn ook de vertolkingen van Winslet, Kross en Fiennes. Met name de interactie tussen Winslet en Fiennes is sterk. Winslet en Kross missen wat teveel chemie om hun erotische scènes te doen overtuigen. Dat is hoogstwaarschijnlijk te danken aan Kross, want we hebben in veel films (van Little Children tot Titanic) gezien dat Winslet zonder meer de kwaliteiten heeft om zulke scènes wél te doen slagen.
Meesterschap?
Roger Deakins, de vaste cinematograaf van de Coen broertjes, heeft achter de camera plaatsgenomen. Weliswaar genomineerd voor een Oscar, weet deze echter nergens echt zijn stempel op de film te drukken. Het ziet er allemaal degelijk uit, maar erg veel uitstraling is er niet. Het Neustadt van 1958 is nu niet bepaald een regenboog aan kleuren en de conventionele manier waarop de boel wordt geregistreerd zorgt niet voor extra impulsen. Ook de montage is erg traditioneel en weigert op avontuur te gaan.The Reader doet dan ook vooral aan als een klassieke, verhaalgedreven film met meeslepend bedoelde thema’s. Maar de affaire en het Nazi-verleden van Hanna worden eigenlijk nergens echt boeiend. Pas wanneer het omslaat in een gevangenisdrama weet de film af en toe even te beklijven. Deze momenten zijn echter spaarzaam en vaak van zeer beperkte duur.
Alsof Daldry wist dat het verhaal niet beklemmend genoeg was, gooit hij er bij het minste of geringste een banale, sentimentele soundtrack over heen. Met weinig variatie in de thema’s en veel, heel veel aanwezigheid ligt de geluidsband de film meer in de weg dan dat het tragiek, empathie of zelfs sympathie weet op te roepen.
