Wie, wat, waar?!
Want voor de duidelijkheid: het boek-in-de-film is niet hetzelfde boek als het boek waar de film op gebaseerd is. Dat drijfzand heeft de schrijfster zich bespaard. Jammer eigenlijk, want wat leveren zulke zelfverwijzingen altijd leuke, verfrissende films op. Maar gezien de doelgroep van de film is het natuurlijk wel te begrijpen. De twaalf- tot veertienjarige jongens en meisjes die zich graag in dit soort kindvriendelijke fantasy onderdompelen, zouden nooit meer boven komen.
Nu kunnen ze lekker meeleven met Meggie (talentje Eliza Bennett). Meggie leidt een nomadenbestaan samen met haar vader Mo (Brendan Fraser), die de bijzondere gave heeft om personages uit boeken tot leven te wekken door hardop voor te lezen. Dat het ook andersom werkt, kwam hij jaren geleden achter toen Meggie’s moeder Resa per ongeluk in een boek genaamd Inkheart verdween. Tegelijkertijd kwam de kwaadaardige Capricorn (Andy Serkis) uit het boek tevoorschijn en hij smeedde al snel snode plannen voor Mo en zijn gave. Met behulp van een bont gezelschap aan tot leven gewekte personages binden Meggie en Mo de strijd aan met Capricorn in de hoop een exemplaar van Inkheart te vinden en Resa te redden.Magie
De schrijfster van het boek en schrijvers van de film hebben uitgebreid gebruik gemaakt van hun dichterlijke vrijheid. Ze hebben immers de beschikking tot de gehele literatuurgeschiedenis om het verhaal boeiend te houden. Is er een leuke sidekick/love interest voor Meggie nodig? Laten we Mo toch gewoon Duizend-en-één-nacht openslaan en er een exotische hunk uit lezen? Zorgt ook gelijk voor wat comic relief, aangezien de arme jongen in een moderne wereld terechtkomt die nét even anders is dan zijn Arabië. En het is natuurlijk ook wel leuk als er wat schattige diertjes rondlopen. Dus komt al snel het koddige hondje Toto uit The Wizard of Oz gevlogen.Terwijl op deze manier keer op keer literaire meesterwerken geforceerd in het plot worden verweven, wordt de rest van wat de film nu juist zo magisch maakt, uit het oog verloren. Doordat de mogelijkheden eindeloos zijn, is het verdere verloop nooit echt spannend. Daar kan de overdosis aanzwellende muziek ook niets aan veranderen. Elke wending is voorspelbaar en elk probleem kan in principe zeer simpel worden opgelost, wat dan natuurlijk weer niet gebeurt. Het mondt dan ook uit in een anti-climax van jewelste met een suf foefje dat al veel eerder toegepast had kunnen worden en ons daarmee een heleboel ellende had kunnen besparen.
Plaatjes kijken
Ook qua beeld weet Inkheart nergens te imponeren. Terwijl plaatjes kijken nu juist zo’n leuke bezigheid is tijdens het lezen van een boek. Er wordt nog wel een poging gedaan om met special effects wat zieltjes te winnen, maar de tornado’s en een rookmonster (dat veel te veel lijkt op een Balrog, maar het niet is) hebben we al eerder, en beter, gezien. Wat als enige overeind blijft, zijn de idyllische beelden van de Italiaanse omgeving.Tenslotte nog een woordje over de cast, die met recht indrukwekkend te noemen is. Naast de naturel spelende Bennett en Fraser zijn bijvoorbeeld ook nog kanonnen als Helen Mirren en Jennifer Connelly in kleine bijrolletjes te zien. Verder is er nog Paul Bettany die erg genietbaar is als Dustfinger, eveneens een uit Inkheart geslingerd karakter dat vecht tegen het noodlot dat hem in het boek beschoren is. Alleen Andy Serkis is wat irritant. Zijn verschijning als een soort Middeleeuwse Lex Luthor begint al snel te vervelen.
