De ruimte
Star Trek. Is dat niet een soort Star Wars-light? Bedoeld voor nerds en geeks die de fantasie wel eens iets te serieus wilden nemen? Zogenaamde trekkies, die massaal samen komen op conventies en daar replica-phasers verhandelen terwijl ze in het Klingon over de Federatie babbelen? Ooit is dit misschien het geval geweest, maar Abrams maakt korte metten met deze stereotype doelgroep.
Direct in de openingsscène wordt al duidelijk dat dit geen film is 'puur voor de fans'. De camera beweegt energiek door de ruimte buiten én binnen de brug van het schip, terwijl de kleuren - voornamelijk in de vorm van lensflares en regens van lasers en fotontorpedo’s - van het scherm spatten. Voor de liefhebber wordt zelfs een fraaie parallelmontage opgevoerd. Ja, deze Star Trek oogt hip en fris! Jammer dat de muziek zoals zo vaak achterblijft in de doorsnee aanzwellende thema’s, maar dat mag de pret niet veel drukken.De crew
Hip en fris is ook de cast en de personages die ze neerzetten. Vergeet de houten klazen uit de oorspronkelijke serie: in deze Star Trek wordt plaats gemaakt voor jong talent, zowel qua acteurs als qua rollen. James T. Kirk is een arrogant nest die maar al te goed weet wie zijn vader was: een legendarisch Starfleet-officier die zich met zijn schip opofferde om 800 levens te redden. Zijn bloed is dan ook vergeven van potentieel, maar Kirk houdt zich liever bezig met andere zaken. Het stelen van de auto van zijn stiefvader, het keihard luisteren van The Beastie Boys, het flirten met meisjes en het verzeild raken in kroeggevechten... dat soort dingen. Chris Pine nam de rol voor zijn rekening, maar weigerde William Shatner te imiteren, wat een goede beslissing is geweest.Dan is er Spock, de half-Vulcan/half-Mens, die weliswaar net als Kirk gedefinieerd wordt door zijn afkomst en barst van het talent, maar verder qua persoonlijkheid niet verder van Kirk verwijderd had kunnen zijn. Als Vulcan is hem geleerd zijn emoties de baas te zijn en problemen rationeel op te lossen, maar door zijn Aardse moeder gaat hem dit een stuk moeilijker af dan zijn rasgenoten. De onvermijdelijke confrontatie met de impulsieve, onbezonnen Kirk levert dan ook het nodige vuurwerk op. Zachary Quinto (Sylar uit Heroes) is de opvolger van Leonard Nimoy (die nog een bijrol heeft) en ook hij presteert naar behoren.
Verder zijn ook de andere iconische namen van de partij: de hypochondrische medicus Dr. Leonard 'Bones' McCoy, communicatieofficier Uhura, beveiligingschef Chekov, stuurman Sulu en natuurlijk Scotty, de transporteur (die, het moet gezegd worden, een beetje irritant wordt neergezet door Simon Pegg). Door een toevallige samenloop van omstandigheden komen al deze beloftes tegelijkertijd op de Enterprise terecht, en al snel blijken ze een goedgeolied team te zijn. Ze binden de strijd aan met Nero (een onherkenbare Bana), een Romulaan uit de toekomst, die wraak wil op de Vulcans en de Mensen nadat zijn planeet is vernietigd.
De kapitein
Abrams regisseert en produceert het geheel vastberaden, legt accenten waar nodig en houdt het tempo hoog. Enkele goed getimede humoristische verwijzingen naar de oude serie zorgen voor wat welkom comic relief (er vallen nogal wat slachtoffers). Zo heeft Sulu het in eerste instantie even moeilijk om op te trekken, heeft Chekov problemen met zijn w’s en v’s en zal het Kirk worst wezen welke precies sterdatum het eigenlijk is.Het resultaat mag dan niet zo baanbrekend zijn als bijvoorbeeld Cloverfield of Lost, nochtans is het een prestatie van formaat dat Abrams zelfs op een leek nog een soort van euforie weet over te brengen waarvan het goed voor te stellen is dat dát nu juist de Star Trek-magie is waar zoveel trekkies voor zwichten. De hippe, frisse draai die hij aan het universum geeft is dan voor het grote publiek alleen maar mooi meegenomen.
