Hunger: Geen luchtig tussendoortje

Velen kennen het verhaal van Christian Bale, die voor zijn hoofdrol in de film El Maquinista gevaarlijk veel kilo’s verloor. Maar Bale is niet de enige acteur die tot het uiterste gaat voor een filmrol. Ook Michael Fassbender viel, met professionele hulp, extreem veel af om de rol van hongerstaker Bobby Sands in Hunger te vertolken.

Debuut

Het is en blijft een hele prestatie als je als filmmaker bij je regiedebuut zowel de Caméra d’Or, een BAFTA Award voor veelbelovende nieuwkomer, een Discovery Award op het Toronto Filmfestival en een hele reeks andere prijzen in de wacht sleept. Het lukte de Britse Steve McQueen met zijn speelfilmdebuut Hunger. De film, over de Ierse hongerstaking in 1981, sleepte evenals de filmmaker en hoofdrolspeler Michael Fassbender (300, Eden Lake) talloze prijzen in de wacht en was een grote favoriet tijdens het filmfestival in Cannes.

Hunger begint met gevangenisbewaker Ray Lohan (Stuart Graham), die zich thuis op zijn gemak klaarmaakt om naar zijn werk, in de Maze- gevangenis in Darnsdale, te gaan. Lohan lijkt een rustig en vredig persoon, maar op zijn werk gaat het er hard aan toe. De IRA- gevangenen die in de Maze- gevangenis zitten, worden op afschuwelijke wijze behandeld door de bewakers. Zo ook Bobby Sands (Michael Fassbender). Sands besluit daarom op 1 maart 1981 een hongerstaking te beginnen, om zo meer rechten voor IRA- gevangenen af te dwingen. Een zware taak, maar Sands weet dat hij niet mag opgeven. Wat de gevolgen ook mogen zijn.

Klap in het gezicht

Al bij de eerste beelden wordt duidelijk dat McQueen voor een bijzondere aanpak heeft gekozen om het fascinerende verhaal te vertellen. Waar veel filmmakers bij dergelijke onderwerpen al snel op de proppen komen met onnodig sentiment en bombastische scènes, houdt McQueen het de hele film opvallend rustig. In zijn film wordt nauwelijks gesproken en hij maakt gebruik van erg lange shots. Zo is dé dialoog van de film, een gesprek tussen Sands en priester Moran (Liam Cunningham), in één lang shot van twintig minuten opgenomen. Maar ook bij de kleinere scènes houdt McQueen alles rustig op visueel gebied. De acteurs acteren voornamelijk met hun ogen en de stilte en rust geven de film een ongemakkelijk gevoel.

En juist dat ongemakkelijke gevoel zorgt ervoor dat de inhoud van Hunger extra hard aankomt. De Britse filmmaker houdt zich niet in, maar drukt het publiek met de neus bovenop de keiharde werkelijkheid. De situatie wordt op een grimmige en realistische manier neergezet en dat is soms een flinke klap in het gezicht voor de onschuldige kijker thuis. De grauwe sfeer is nagenoeg perfect en de acteerprestaties zijn bovengemiddeld. Met name bij de indrukwekkende hongerstaking van Sands komt dit sterk naar voren. De kijker kan zijn pijn hier en daar bijna voelen, zo intrigerend brengt McQueen het in beeld. Het maakt Hunger een bijzondere en intrigerende ervaring. En als de credits in beeld verschijnen heb je als kijker toch even behoefte aan wat frisse lucht. Of een warme douche.

DVD Bespreking

Op technisch gebied is de DVD uitvoering van Hunger uitstekend. Het beeld (in een 2.35:1 verhouding) is met name uitmuntend, de duistere, grimmige sfeer en bijpassend kleurgebruik komen perfect tot hun recht. Verder is er wat betreft de audio een prima Dolby Digital 5.1 geluidstrack en ook over de DVD zelf, als over de menuschermen en de Nederlandse ondertiteling, valt niet te klagen. Als bonusmateriaal is er enkel de trailer van Hunger en trailers van de films Transsiberian, Die Welle en Gonzo. Ietwat karig, maar de rest van de uitvoering is prima in orde.

Met Hunger zet Steve McQueen een bijzonder sterk debuut neer. Het intrigerende verhaal van de hongerstaking in de Maze- gevangenis in 1981 wordt op een grauwe en heftige manier verteld. Inclusief beelden die de meeste kijkers niet snel vergeten. Verder een diepe buiging voor Michael Fassbender, die naast sterk acteerwerk ook een indrukwekkende fysieke prestatie laat zien. De DVD uitvoering is qua bonusmateriaal karig, maar op technisch vlak prima verzorgd.