Broederliefde
Als je naar de cover van de DVD van The Black Balloon kijkt, zou je denken dat het hier gaat om een rasechte romantische zwijmelfilm. Niets is echter minder waar. The Black Balloon vertelt het verhaal van Thomas Mollison (Rhys Wakefield), die het niet makkelijk heeft. Zijn moeder (Toni Collette) is hoogzwanger en moet van zijn vader (Erik Thomson) continu in bed blijven liggen, waardoor hij voor zijn zwaar autistische broer Charlie (Luke Ford) moet zorgen. En dat is een hels karwei, zo wordt meteen duidelijk. Charlie luistert slecht, werkt zich geregeld in de nesten en kan flink gewelddadig worden indien hem iets niet bevalt.
Het levert een aantal voorspelbare, maar daarom niet minder aangrijpende situaties op. Thomas komt continu in de problemen als hij voor zijn broer moet zorgen en probeert ook nog eens zijn best te doen zijn broer voor de buitenwereld verborgen te houden. Vooral voor Jackie Masters (Gemma Ward), een meisje waar hij een oogje op heeft. Maar als ze op een gegeven moment ontdekt wie Charlie is, blijkt ze hier positief op te reageren en er ontstaat een bijzondere vriendschap. Wie denkt dat deze romantische relatie centraal staat, komt dus bedrogen uit. De film gaat voornamelijk over de intense relatie tussen de twee broers Charlie en Thomas. Want hoe zwaar zijn ouders het ook hebben met hun zoon, Thomas heeft het ook duidelijk erg zwaar.Luchtig drama
Het is lastig één genre op The Black Balloon te plakken. De film is te luchthartig om het een zwaar drama te noemen, maar komedie is ook nergens aanwezig. Een luchtig drama, zo is het waarschijnlijk het beste te omschrijven. Slechts in een paar sterk geacteerde scènes lopen de spanningen hoog op en is het soms aardig heftig wat er op het scherm gebeurt. Maar tegenover elke zware scène staat een luchtig feelgood moment, om de film toch in balans te houden. Het maakt van The Black Balloon een misschien niet erg bijzonder, maar wel erg goed gemaakt product. Vooral de acteerprestaties zijn van hoog niveau; de personages worden als echte mensen van vlees en bloed neergezet. Vooral Ford (The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor) laat een sterk staaltje acteren zien.De grootste kritiek op de film van regisseur Elissa Down is, dat zij soms wel iets subtieler met bepaalde zaken had mogen omgaan. Bepaalde scènes liggen er te dik bovenop om serieus genomen te worden. Neem de medeleerlingen van Thomas, die als een stel kleine kinderen in een slechte jeugdfilm de arme hoofdrolspeler en zijn autistische broer treiteren. En ook het welbekende moraal van de film zou beter uit de verf komen als het niet zo dik werd aangezet. Het moraal zelf is zeker sterk en Down geeft haar film ook een mooi einde mee, maar op bepaalde momenten had ze wel iets meer op de rem mogen trappen en heel wat clichés kunnen vermijden. De gemiddelde filmkijker heeft geen viool meer nodig om te begrijpen dat een scène aangrijpend is.
Klik voor vergrotingen...
