Een leven zonder toekomst
In de documentaire volgen we de veertiger Abu Amar in Zarqa, de tweede stad van Jordanië.
Anders dan het verwesterde Amman staat Zarqa bekend als machtsbasis van het extremistische Islamitisch Actie Front en is het tevens de geboorteplaats van Abu Musab Al Zarqawi, de tweede man van Al Qaida. In deze treurige omgeving verdient Abu Amar zijn geld met het verzamelen van kartonnen dozen. Dagelijks schuimt hij samen met de jongste van zijn acht zonen de winkelstraten af op zoek naar verpakkingsmateriaal. Hij heeft betere tijden gekend als lijfwacht van de mudjahedeen in Irak en geniet nog een zekere faam als amateur-Islamgeleerde in zijn directe omgeving.Maar helaas loopt alles wat Abu Amar probeert op niets uit. Hij leent geld van vrienden om te investeren in oude auto’s die hij in Irak van de hand wil doen. Aldaar wordt hij constant bedreigd en keert hij zo snel mogelijk terug. ’s Nachts schrijft hij aan zijn boek met interpretaties over de Islam, maar het lukt hem niet een uitgever te interesseren. Nadat hij ook nog eens problemen krijgt met de autoriteiten, trekt Abu Amar zijn conclusies en neemt hij uiteindelijk een verrassend besluit.
Symboolfunctie
Regisseur Mahmood al Massad laat veel details onbesproken. Als Abu Amar zijn winkel en bezittingen kwijt raakt na een ruzie met zijn vader, blijft onbesproken wat de oorzaak is. Ook als Abu Amar na een aanslag van Al Qaida in Amman als verdachte wordt opgepakt en pas na vier maanden vrijkomt, blijven de redenen in nevelen gehuld. Aanvankelijk stoort dit, maar na enige tijd is duidelijk dat het niet draait om de kleine details rond Abu Amar, maar dat de man symbool staat voor het uitzichtloze bestaan van veel mensen in het Midden-Oosten.Al Massad laat met zijn documentaire een heel ander licht schijnen op het probleem van het fundamentalisme binnen de Islam. We zien dat de mensen rond Abu Amar zeer gelovige moslims zijn, maar daarnaast niets moeten weten van het extremistische gedachtegoed van Al Qaida. Er is wel enige sympathie voor de jongeren die naar Irak vertrekken om te strijden ten de VS, maar volgens hen doen jongeren dit vooral omdat ze in Zarqa geen enkel toekomstperspectief hebben. Vandaar dat de mannen zich ook zorgen maken over de toekomst van hun eigen kinderen.
Democratie en werk
Om het terrorisme in de wereld aan te pakken, draait het volgens Abu Amar en zijn vrienden om twee essentiële zaken die in Jordanië en het Midden-Oosten zullen moeten veranderen. Ten eerste zal er meer democratie moeten komen; mensen die niet vrij mogen uitkomen voor hun mening zullen dit immers op een andere, geweldadige manier gaan doen. Net zo belangrijk is economische ontwikkeling. Er is Zarqa nauwelijks werk te vinden, zodat iedereen vertrekt. Een enkeling smaakt het genoegen om naar het Westen te emigreren, maar voor het grootste deel van de jongeren is vechten in Irak de enige keus om uit hun ellendige situatie te ontsnappen en nog enige status te verwerven. Er is een gevoel dat ze niets meer te verliezen hebben als ze aan de strijd deelnemen.Geslaagde poging
Volgens Mahmood al Massad zijn veel mensen in het Westen minder geinteresseerd in de achtergronden van het probleem: "Mensen willen geen antwoorden meer, ze willen veroordeling". Met deze film slaagt al Massad er in om de kijker te laten ervaren dat hardere repressie niets uit zal halen en de stroom aan nieuwe Jihad-strijders alleen maar zal doen toenemen. Het succes ligt erin dat hij kiest voor verstilde beelden die veel meer zeggen dan het tonen van geweld. De regisseur neemt de tijd voor zijn verhaal en juist op deze momenten is de vertwijfeling en wanhoop van de hoofdpersoon ook het meest tastbaar.
Klik voor vergrotingen...
