Vaag uitgangspunt
Azul wil de wereld ontvluchten. Ze vertrekt naar een verlaten strand om er de dood van haar zoon en man te vergeten. Ze probeert haar leven te reconstrueren op het ritme van de woeste en repetitieve bewegingen van de zee. Een gewonde hond zal haar reisgezel worden. En misschien kan die ene visser haar nieuwe leven inblazen.
Diego Martinez Vignatti studeerde ooit rechten in zijn geboorteland Argentinië. De drang om iets aan film te doen bracht hem naar de filmschool in Brussel om daar cinematografie te studeren. Zijn regiedebuut kwam in de vorm van een documentaire genaamd Nosotros, maar het echte werk begon met La Marea, een film die maar moeilijk te plaatsen is. De obsessie die het visioen bij Vignatti begon te worden moest zich uiten in iets tastbaars en dat werd deze film. Dit lijkt ook het enige uitgangspunt geweest te zijn bij het filmen van dit project. La Marea voelt aan als één groot visioen. Het feit dat er geen script bestond is duidelijk te merken aan het feit dat de beelden voor zich moeten spreken, want dialoog is amper aanwezig. Vignatti’s achtergrond in ogenschouw nemende, zou dit een boeiend visueel spektakel moeten opleveren.Visuele tekortkomingen
Films waar beelden voor zich laten spreken kunnen enorm boeiend zijn. Bewegende schilderijen die de kijker in een staat van trance kunnen brengen. La Marea is grotendeels echter een saai werkje. Eén of twee scènes waar het talent van Vignatti boven komt drijven, zoals de zeer mooie scène waar Azul voor het eerst wakker wordt in het strandhuisje en in een visioen haar zoontje en man ziet staan, maar voor de rest is het cinematografische poverheid. Het mooie registreren van natuurplaatjes is geen uiting van kwaliteiten in een cinematograaf. Vignatti had veel meer kunnen doen met de mooie natuurlandschappen die Argentinië te bieden heeft en had bijvoorbeeld best gebruik mogen maken van een score onder zijn film. De beelden hadden op deze manier kracht bijgezet kunnen worden. Nu blijft er niets meer over dan verwaarloosde potentie.Vignatti is La Marea uit de losse pols gaan schieten. Hoofdrolspeelster Eugenia Ramírez Miori, het strandhuisje en Vignatti’s droom waren voldoende om het filmen te starten. Dit heeft het narratieve geen goed gedaan. De film speelt zich chronologisch af en doet veel te fragmentarisch aan. We volgen Azul in haar dagelijkse bezigheden, maar dit wordt al erg snel repetitief. Dit allemaal haalt de aandacht weg van wat een zeer mooi en intens poëtisch stuk had kunnen worden over het verlangen naar moederschap, het rouwen om verlies en het terugvinden van de balans in het leven. Vignatti lijkt te struikelen over meerdere foute keuzes voor een project dat de ultieme uiting van zijn obsessie had moeten worden. La Marea blijkt helaas voor hem en voor ons half werk.
Klik voor vergrotingen...
