Wolverine: Tamme stoerdoenerij

Harry Gregson Williams, de man die ooit met het kleurrijke Spy Game bewees dat het mogelijk is onder het juk van Hans Zimmer te ontsnappen zonder te vervallen in een Steve Jablonsky achtige kloon, lijkt inmiddels het gevoel te hebben dat zijn missie volbracht is. Wolverine laat namelijk weinig meer horen van zijn eerder zo sterk ontwikkelde eigen klank.

Tamme voortzetting

Hoewel Wolverine technisch gezien geen vervolg mag heten op de door Bryan Singer ingestartte X-Men films, kan niemand ontkennen dat het evengoed een onderdeel is van deze superhelden franchise. Dat betekent dat Williams bij deze in de voetstappen treed van Michael Kamen, John Ottman en zijn ex-collega John Powell. Stuk voor stuk componisten die iets interessants en orkestraals met het thema wisten te doen, waar Harry voor deze spinoff min of meer alleen nog machismo aan hoefde toe te voegen.

Wie precies dat verwacht (een voortzetting van dat orkestrale gevoel), komt echter bedrogen uit. De nietsvermoedende luisteraar zou verwachten dat Harry sinds Kingdom of Heaven en Shrek voldoende bewezen heeft met een groots orkest om te gaan, maar toch voelt zijn eigen inbreng in de X-films wat vlak aan. Oke, er werd voor de opnamesessies een grootschalig orkest gebruikt (het Hollywood Studio Symphony), maar het resultaat had net zo goed gesampled kunnen worden.

Wat daarin ontbreekt is de mogelijkheid om de diverse instrumenten kleur te laten geven aan de score. Nu wordt er wel flink gebruik gemaakt van het koperwerk en ook de percussie is ruimschoots aanwezig, maar bijzonder enerverend is het allemaal niet. Nergens weet de muziek je te verrassen, terwijl je achteraf moeite moet doen om het hoofdthema (dankzij tromgeroffel en hoorn een soort militaristische versie van het Narnia thema) nog voor de geest te halen. En dat terwijl het in de laatste track (“...I’ll Find My Own Way”) nog wel zo’n grootse herhaling kreeg.

Automatische piloot

Wat overigens niet meteen betekent dat Wolverine zijn momenten niet heeft. Zo opent het album met het grootse Logan Through Time best aardig, waarbij zelfs de beste momenten van Mancina’s Twister nog even terugkeren, even later gevolgd door een alleraardigst liefdesthema (Kayla). Tegelijkertijd is de instrumentkeuze daarvoor (piano en strijkers) ronduit cliché en zullen we het vervolgens in de actie moeten doen met eindeloze variaties op koor en percussie combi’s, met hier en daar een hoorn voor nog een beetje thematische consistentie. Inmiddels een handelsmerk voor Harry, lijkt het, wat meteen betekent dat hij het geheel ongetwijfeld op de automatische piloot heeft geschreven.

Kleurloos is dan ook het sleutelwoord dat de score voor Wolverine definieert, wat ongetwijfeld is ingegeven door de regiestijl van Gavin Hood. Stripheldenfilms horen tegenwoordig immers donker te zijn, wat de muziek met een rauwe edge moet weerspiegelen. Maar waar dit in sommige films goed kan werken (Zimmer en Howard wisten creatief met deze opdracht om te springen in The Dark Knight) is het totale gevoel van plezier in dit geval precies wat de nekslag betekent van het project.

Doom 'n gloom voor beginners: Wolverine barst van het synthetisch klinkende, doch live ingezongen koor, terwijl de anders zo macho klinkende percussie inmiddels voor Harry aanvoelt als een verplicht nummertje. Het hoofdthema is wel aardig, maar doet weinig geïnspireerd aan, wat eigenlijk geldt voor het volledige album. Het heeft zo zijn momenten, maar luister het in een keer en al snel voelt het wat monotoon aan. Zou Harry in een creatief dipje zitten, of baalt hij gewoon van het project?