Godzilla: Final Wars
De laatste additie is Godzilla: Final Wars van Ryuhei Kitamura (Azumi, Versus) en ondanks dat we inmiddels in een CGI tijdperk leven dat zijn weerga niet kent, is het anno 2006 nog steeds zo dat Godzilla wordt verbeeldt door een man in een rubberen pak. En zoals in alle andere Godzilla films is het verhaal ondergeschikt aan de vele monsters en explosies.
Een recordaantal aan monsters mag opdraven in deze film, liefst 13 buitenaardse wezens bevechten de mensheid en elkaar in strijd op leven en dood. Een buitenaardse mogendheid chanteert de wereld en neemt de verschillende monsters onder hun hoede, op Godzilla na. Deze is namelijk vastgevroren in de Zuidpool. In de climax wordt Godzilla echter vrijgelaten door de mensen om zodoende de aardbol voor een zekere ondergang te behoeden.
Godzilla: Final Wars is een aardige film met leuke monsters en dito gevechten. Jammer is alleen dat Godzilla zelf bijna de gehele film vast zit in ijs, pas tijdens het lange slotgevecht verschijnt de koning der monsters. De film is voor de rest vooral voer voor de doorgewinterde Godzilla-ganger, de gemiddelde bioscoopbezoeker zal niet onder de indruk zijn van de soms cheezy effecten en het suffe plot. Vervelend aan de film was ook Engelse dubbing, al werkt het soms danig op je lachspieren.
Godzilla: Final Wars is aardig voor een groentje in het vreemde subgenre, al redt de film het zeker niet bij oude films als het onvolprezen Godzilla: Kill all Monsters.
The Hills Have Eyes; briljante remake
Je ziet het zelden of nooit, zeker niet in het horrorgenre. Een remake die het origineel weet te overtreffen. Maar het is Alexandre Aja (Haute Tension) gelukt met zijn herbewerking van Wes Craven's horrorklassieker The Hills Have Eyes.
Het simpele verhaal over een groep toeristen die in de woestijn strandt en vervolgens wordt geterroriseerd door misvormde kannibalen die wonen in de heuvels, was al door Craven geweldig verfilmd, maar Aja weet het nog spannender, heftiger en effectiever te doen. De pure horror is soms ondragelijk, maar wel uiterst goed gefilmd. Zo is de beruchte nachtelijke bestorming door de kannibalen in deze remake één van de beste horrormomenten die ik ooit gezien heb.
The Hills Have Eyes weet daarnaast ook nog eens een politiek standpunt te vervlechten in de film, namelijk over de gevaren en onzin van kernproeven. De kannibalen mogen dan wel de grote slechteriken uit de film zijn, ze zijn in deze remake ook onmiskenbaar slachtoffer van de overheid. Maar uiteindelijk draait het vooral om de horror en die is superieur. U moet wel beschikken over een sterke maag, want sommige scènes gaan vrij ver.
Aja's film is een must see voor iedere horrorkijker, maar zal ook daarbuiten goed bevonden worden. Het verhaal steekt goed in elkaar, het is mooi gefilmd, de spanningsboog is constant aanwezig en het acteerwerk is verbazingwekkend goed te noemen. Hulde voor de makers die met The Hills Have Eyes een huzarenstukje hebben afgeleverd. Het origineel uit 1977 was al een klassieker, maar deze remake overtreft zelfs dat niveau. Ik kan me niet voorstellen dat ik tijdens dit festival nog een betere film zal zien.
Draait maandag om 16.00 in de Cinerama, maar zal ook later dit jaar in de reguliere bioscopen te zien zijn. Mis deze film niet!
Lachen en gruwelen met Lady Vengeance
Wie Oldboy gezien heeft, zal het mij eens zijn dat deze, naast een uitstekende, ook vooral een heftige film was. Niet verwonderlijk dat Sympathy for Lady Vengeance (van dezelfde makers) eenzelfde gevoel opbrengt.
Begint de film nog als een drama met hier en daar een lach, in het tweede deel slaat de film volstrekt om in een keiharde horrorthriller met absurdistische gifzwarte humor.
Geum-Ja is een vrouw die net 13 jaar in de bak heeft gezeten en daar niet vrolijk van is geworden. Ze zint op wraak, omdat ze in de luren is gelegd door een kindermoordenaar. In de cel bouwt ze aan een geniaal plan om de wraak uit te voeren. Eenmaal vrij gaat ze op zoek naar de moordenaar waarbij ze hulp krijgt van een politieman en de ouders van de vermoorde kinderen. Ondertussen ontmoet Geum-Ja ook nog eens haar dochter die ze nooit gezien heeft.
Vraag je je tijdens het eerste uur van Sympathy for Lady Vengeance nog af wat deze film nou op het Festival van de Fantastische Film doet, in het tweede uur is deze twijfel volstrekt weg. Dit tweede deel laat namelijk een gruwelijke wraakexercitie zien die nog enigszins is te aanschouwen vanwege de uitstekende montage en de vreemde humor. Ook voor deze film geldt echter dat u geen zwak hart moet hebben, want ook nu wordt de arme kijker nauwelijks gespaard. Gelukkig is de film van een dusdanig goede kwaliteit dat je de heftige beelden voor lief neemt.
Draait woensdag om 19.45 in de Calypso.
