Frostbite: Vampieren uit Zweden
Frostbite is de duurste en qua special effects meest ambitieuze film ooit gemaakt in Zweden. Niet zo gek ook, merkte de regisseur sarcastisch voor de aanvang van de film op. Zweden was tot dan toe vooral bekend van de diep psychologische drama's van Ingmar Bergman. Dat het ook stukken minder serieus kan bewijst Anders Banke met zijn nieuwste film.
Het verhaal rondom een vampier die in een Zweeds stadje de vampierenpopulatie danig wil uitbreiden, krijgt tegenwerking van een arts en haar dochter. Tussen de bloederige scènes door die er inderdaad gelikt uitzien valt er vooral veel te lachen in Frostbite.
Pratende honden, grotdroge humor als een vampier die een gerecht met knoflooksaus geserveerd krijgt en slapstick situaties zijn aan de orde van de dag en het maakt de film een stuk dragelijker dan hij werkelijk is.
Frostbite valt namelijk een beetje tegen, het verhaal is erg uitgekauwd en kent weinig echte verassingen. De humor redt de film gelukkig. Let op, want in de eerste 10 minuten wordt er Duits gesproken en die sequenties zijn niet ondertiteld, al valt er voor de niet Duits sprekende persoon nog genoeg aan te snappen. Zo moeilijk is het verhaal niet en de beelden spreken voor zich.
From Other Worlds: Jaren '50 science fiction in 2006
From Other Worlds is een sympathieke doch niet bijster opwindende science fiction film met een licht absurde ondertoon. Een huisvrouw komt in contact met aliens en gaat daarna allerlei rare dingen doen.
Daar ontmoet ze de Afrikaanse immigrant Abraham die net als Joanna een 'close encounter' heeft ondergaan met buitenaardse wezens. De twee komen er ras achter dat ze uitverkoren zijn om de wereld te redden van een zekere ondergang. Daarvoor moeten ze een antieke rol uit het oude Egypte stelen uit een museum en teruggeven aan de aliens. Hierin worden ze tegengewerkt door een niet zuivere overheidsagent.
From Other Worlds moet het net als Frostbite hebben van de lachsalvo's. De cheep ass effecten en dito geluidjes doen expres gedateerd aan en de dialogen zijn ook opzettelijk suf. Het zorgt voor een film die nog het best kan doorgaan als camp. Knap en goed is wel de uitstekende manier waarop regisseur Barry Strugatz weet te switchen tussen verschillende genres. Wat begint als een science fiction film verandert vervolgens in een absurd relatiedrama om te eindigen met een regelrechte caper. Tussendoor wordt de onnozele Amerikaan te kijk gezet met grappen als 'Ivory Coast? Isn't that soap?'.
Verwacht van deze film niet al te veel, maar het is zeker geen draak. Het is een kleine en leuke film die je alleen op een dergelijk festival kan bezichtigen. Leuk voor even tussendoor.
Draait woensdag om 19.15 in De Uitkijk.
The King: Valse koning onder de ID-ers
The King is een film waar veel van verwacht mocht worden. Draai je namelijk mee in het programma van Cannes dan moet je toch wel iets goed gedaan hebben.
Gael Garcia Bernal (bekend van Motorcycle Diaries en La Mala Educacion) speelt de rol van Elvis, een gewezen marinier die op zoek gaat naar zijn vader. Die is pastoor in een kerkgemeenschap ergens in ruraal VS. De pa wil echter niets met zijn ongewenste zoon van doen hebben, immers is de moeder een prostituee en is zoonlief verwekt toen vader pastoor nog geen Christen was. Elvis laat het er echter niet zomaar bij zetten en papt aan met zijn stiefzus. Problematisch wordt het als Elvis' stiefbroer er achter komt dat Elvis van bil gaat met zijn zus.
The King is een film met twee gezichten. Bovenal is de film een kritiek op de ernstig religieuze gemeenschap van de VS, er worden vooral kanttekeningen geplaatst bij zaken als Intelligent Design en vergeving. Daarnaast is The King ook een vaardige thriller met verschillende aardige plottwists.
Probleem is echter dat de film tegen het eind wat te lang doordraaft op eenzelfde onderwerp, namelijk de acceptatie van Elvis in de familie van zijn biologische vader. Deze scènes houden de film onnodig op, zeker omdat hij tot dat moment zeer behoorlijk te noemen is.
Het acteerwerk is uitstekend, de veranderingen in het verhaal zijn overtuigend en de kritiek op de kerk is scherp en doordacht. Niet bepaald een film die je in eerste instantie zou verwachten op een festival met titels als Zombie Honeymoon en Godzilla: Final Wars, maar daardoor misschien ook wel een aardige afwisseling tussen al die minder serieuze films.
