Een verrassing was het al lang niet meer (of dat komt door onze berichtgeving of toch door het officiële persbericht…), maar dat mocht de pret zeer zeker niet drukken. Een verlegen giebelende regisseur Lucky McKee was zelf bij de vertoning aanwezig en was zo aardig om de geniale vragen uit het publiek - 'why an axe and not a chainsaw?' - te beantwoorden. Met een applaus tijdens de aftiteling en liefhebbers die meteen om handtekeningen gingen vragen (Ralph boent zijn voorhoofd nooit meer, is mij verteld... .red), moet het voor de beste man ook een feestelijke avond geweest zijn.
Het verhaal van de film is niet al te ingewikkeld. Ergens in een bos staat een meisjesschool. Wanneer Heather door haar ouders op de school gedumpt wordt, ontdekt ze al snel dat het er een beetje spookt. Leerlingen verdwijnen en in het bos zijn enge verschijningen te zien en te horen. Een legende over drie heksen die ooit van de school verbannen zijn, maakt het allemaal nog iets onfrisser.
Het plot is dik in orde, maar doet er eigenlijk weinig toe. Het zijn de perfecte horrorsfeer - een tijdloos oud schoolgebouw en een mistig bos - de geweldige cast - Agnes Bruckner en Patricia Clarkson - en de nodige donkere humor die The Woods best wel geniaal maken. Ook de opbouw is een dikke voldoende waard. Wat begint als een psychologisch heksenverhaal, draait uiteindelijk toch nog uit op het nodige bloedvergieten; er is voor ieder wat wils. Het toefje op de taart voor horrorfans is een bijrol van Bruce Campbell. Als vader van Heather is hij in het begin erg rustig, maar hij gaat uiteindelijk nog even in 'Evil Dead-mode', zoals McKee het noemde.
Dat de wegen van de filmindustrie vaak ondoorgrondelijk zijn, wordt wel weer bewezen door het feit dat deze film al jaren ligt te wachten op een bioscooprelease. Waar films als Perfect Creature (u leest er meer over hieronder) wel een distributeur vinden, zou The Woods er twintig keer eerder een verdienen. Hopelijk zijn de reacties van het AFFF-testpubliek de aanzet om eens wat schot in de zaak te laten komen.
Perfect Creature
Een andere verrassing - maar dan in de slechte zin - was het genoemde Perfect Creature. Deze Nieuw-Zeelandse vampierfilm mocht het geannuleerde Wolf Creek vervangen op de maandagavond. Prachtige sets verbeelden een imaginair Jamestown in de stijl van zo'n zeventig jaar geleden; een Jamestown waar helaas geen drol gebeurt.
Een of ander verhaaltje over mensen en vampiers - 'brothers' genaamd - die vreedzaam samenleven totdat een vampier zijn instinct gaat volgen. Er was ook nog iets met dodelijke ziektes en - waarom niet - we gooien er aan het eind nog een profetische geboorte in om nog wat hoop te brengen voor de toekomst. Hoogstwaarschijnlijk betekent dit open einde een vervolgdeel of, erger nog, een trilogie.
Perfect Creature is een mengeling van Blade en Night Watch in de sfeer van Batman Begins. Helaas heeft de film niet de sterkste kanten van deze successen gekopieerd en is er naast de decors en kostuums weinig lol aan te beleven.
De versie die gisteren op het AFFF werd vertoond zal waarschijnlijk niet in de bioscoop vertoond gaan worden; men is de film aan het hermonteren. Hopelijk valt in dit proces nog iets te redden - humor, spanning en/of actie zouden een leuke aanvulling zijn - want het enige dat mij wakker hield, waren de ongemakkelijke stoelen van het Calypso theater.
Sheitan
Meer lol was er te beleven in de Uitkijk met het Franse Sheitan. Een groepje ontspoorde jongeren uit de stad trekt naar het platteland om een paar dagen in een landhuis te gaan vertoeven. Daar ontmoeten ze de vreemde Joseph die het huis onderhoudt. Vooral Bart, het vijfde wiel van het vriendenclubje, moet het ontgelden met Joseph's amicale gedrag. De oude man, met foute snor en dito lach, is maar al te bereid om Bart te vergezellen als hij even alleen zit.
De film deed de hele tijd een beetje denken aan Calvaire, een film die vorig jaar op het AFFF draaide en die ik als enige amper te pruimen vond, maar Sheitan gaat uiteindelijk een betere - want meer bizarre - kant op. De opzet is vrij standaard: moderne stadsmensen belanden in een vreemde plattelandscultuur waar nog heel andere tradities en gebruiken heersen. Sheitan drijft dit echter tot een uiterste - het wordt niet weer een standaard Texas Chainsaw slachtpartij - en speelt een beetje met de psychologie. Het einde is wat voorspelbaar, maar de weg ernaartoe zeker niet.
Met een briljant gecaste Vincent Cassel als Joseph en de verlaten sfeer van de Franse provincie is dit een film om in de gaten te houden als je dit genre weet te waarderen, maar weer eens wat vernieuwends wil zien.
Het einde nadert…
Vandaag is het al weer de een na laatste dag van het AFFF. Voor vanavond staat de mockumentary CSA: The Confederate States of America nog op het programma. De film scoorde bij zijn eerste vertoning erg hoog bij het publiek en is daarmee wellicht nog de moeite waard om even mee te nemen.
Morgen is het tijd voor de grote uitreiking van zowel de Silver Scream Award (de publieksprijs), de Zilveren Meliès, alsook de nieuwe Black Tulip-awards, de juryprijs voor Beste Film, Beste Short en Beste Debuut. Onder de genomineerde voor beste debuut (leest u de hele rijtjes op www.afff.nl) bevindt zich ook Wolf Creek, de film die door distributie-ellende niet werd vertoond. Of er nu nog een andere film kans maakt op het mooie prijsje is nog niet bekend gemaakt; de twee vervangingsfilms waren in ieder geval geen debuten.
Afijn, de tijd zal het leren. Nu eerst nog maar even een interview met Bin Laden (September Tapes, 17.15, de Uitkijk) die ondanks de slechte publieksscore toch mijn interesse blijft trekken. En vergeet ook niet even te controleren over er nog kaartjes zijn voor slotfilm Slither die u uiteraard niet wilt missen…
