Een gewaarschuwd mens telt voor twee: The Roost van regisseur Ti West stond op de laatste dag van het festival op de laatste plaats van de publieksprijs met de laagste score ooit op het AFFF gemeten. Volgens heerser van de horror der lage landen, Jan Doense, had dit alles te maken met de slechte projectiekwaliteit, niet zozeer met de film. Met een opgepoetste versie zou de film wel een betere waardering krijgen, dacht Doense die de film 'kind of liked'.
Een misrekening bleek, want de film bleef rotsvast rode lantaarn. En daar is ook veel voor te zeggen. Goeie genade, wat is dit een slechte film! De film duurt slechts 80 minuten, maar in die 80 minuten weet West slechts enkele momenten van spanning te creëren, veel te weinig voor een goede horrorfilm.
Het verhaaltje rondom een bloeddorstige vleermuizenkolonie die op Halloween avond mensen aanvalt (*zucht*) is al eerder verkend met de evenzo megadraak Bats. Ook The Roost weet de vleermuizen niet eng te maken, enkel met overdreven geluidseffecten is het zeer sporadisch schrikken. Van de vleermuizen zelf hoeft niets verwacht worden. Daar komt bij dat veel van de horror zich buiten beeld afspeelt, een doodzonde in horror sinds de climax van Dracula uit 1933.
Nee, The Roost is het schoolvoorbeeld van slechte horror, makkelijk proberen te scoren met het zoveelste dierlijke gevaar is voor West en consorten niet weggelegd. Sterker nog, de film is meer dan terecht laatste geëindigd in de publieksprijs, slechte beeldkwaliteit of niet.
Pluspuntje: de film werd vooraf gegaan door de supermelige korte film Crooked Mick of the Speewah, een hilarische short over twee mannen die naar de Speewah afreizen om daar Crooked Mick te bevechten, volgens de overlevering de sterkste man van Australië. Zelfs als de twee mannen Crooked Mick uitdagen voor een taartbakwedstrijd trekken ze aan het kortste end, het dolkomische uitsluitsel is dat de twee een taartenzaak beginnen met de naam 'second best pies'. Een film die het voorprogramma bij The Roost niet verdiend.
Nothing so Strange: de moord op Bill Gates
In het hooggewaardeerde programmaonderdeel 'Stranger than Fiction' is Nothing so Strange geen uitzondering als het gaat om rariteiten. In deze documentaire is het uitgangspunt dat Bill Gates is vermoord en dat een burgergroepering in Los Angeles, Citizens for Truth genaamd, de waarheid omtrent de moord boven tafel wil krijgen. Met een portie samenzweringsgevoel en rebellie ontvouwt de groep een uitleg van de moord die het officiële politieonderzoek, dat uitgaat van een zwarte moordenaar, naar de prullenbak verwijst. Maar zo gemakkelijk zal het allemaal niet gaan, de groep kent interne strubbelingen en krijgt veel tegenwerking van de plaatselijke overheid.
Het is link, een scenario verzinnen over een moord op een nog levend persoon. Brian Flemming slaagt gedeeltelijk in zijn opzet. De film overtuigt in het terecht bekritiseren van de LAPD die in het verleden al raciale trekjes vertoonde met onder meer de mishandeling van Rodney King. Al snel gaat Nothing so Strange niet meer over Bill Gates, maar over het falende politieapparaat in qua oppervlakte de grootste stad ter wereld.
Het acteerwerk van de cast is sterk, het lijkt allemaal echt wat je ziet, altijd een pre bij een mockumentary natuurlijk. Waar de film echter misgaat, is bij de langdradigheid van het geheel, de film duurt zeker een half uur te lang. Daarnaast nemen de persoonlijke en interne strubbelingen gaandeweg de overhand, waardoor de politieke boodschap helaas vervaagt.
Ieder zijn smaak, je kan twisten over de lol van een documentaire over een moord op een persoon die in het echt nog gewoon leeft, al heeft Gates zelf nooit moeilijk gedaan over de film. In ieder geval is de muziek super, de film begint en besluit met het briljante 'Bombtrack' van Rage Against the Machine.
AFFF 2006: over en uit
Het was weer een mooi festival, het AFFF 2006. Erg veel leuke en originele films en altijd een interessante nababbel met medefreaks van het veelomvattende fantastische genre.
De nadruk bij het AFFF ligt, hoe kan het ook ander met Jan Doense als protégee, op de horrorfilm en op dat gebied was weer veel te beleven. Het aardige van dit soort films is dat hoe slecht ze ook zijn, je je altijd wel vermaakt. Dat is misschien wel de grootste charme van dit festival, geen verzuchtende of immens trage films als bijvoorbeeld op het IFFR (no pun intended) maar lekker onderuit zakken.
Voor meer details over de prijzen verwijs ik graag naar Ralph's spotlight 'AFFFgelopen', maar toch nog een paar opmerkingen. Tot mijn grote schrik zag ik dat ik de top drie van de publieksprijs heb gemist, volgende keer toch beter kiezen. Neemt niet weg dat ik veel goeie, komische, ranzige en spannende films heb gezien. Ik zal hieronder mijn persoonlijke lijstjes geven, het is immers de tijd van de lijstjes en daarom kan ik niet achterblijven. Het is te hopen dat een aantal titels van dit festival later dit jaar nog een reguliere bioscooprelease zullen krijgen, van enkele titels kun je hier zeker van uitgaan, van anderen ook zeker niet.
Nog wat laatste toekomstblikken: Veel geziene trailer en in première op 6 Juni 2006 (pun intended) is de zoveelste horrorremake The Omen, de trailer was uiterst kort en nietszeggend, maar voor de liefhebber zeker een kijkje waard. En o ja, de eerste titel voor het AFFF 2007 is al bekend, want Jan Doense (zijt hij geprezen) kondigde op de 'Night of Terror' aan dat de nieuwste Troma film (vermaarde productiemaatschappij van onder meer The Toxic Avenger, Surf Nazis Must Die! en andere briljante culthorrorfilms) Poultrygeist: Attack of the Chicken Zombies! volgend jaar in ieder geval onderdeel zal zijn van de 'Night of Terror' en met zo'n titel kan ik al niet meer wachten.
Mijn top drie, als beloofd, beste films van het AFFF 2006:
1. The Hills Have Eyes
2. Renaissance
3. CSA: The Confederate States of America
Mijn 'top' drie, niet beloofd maar toch gekregen, slechte films van het AFFF 2006:
1. The Roost
2. Zombie Honeymoon
3. The Reeker
