In den beginne...
Na enkele gastrolletjes in televisieseries (voornamelijk als 'vriendje van') her en der, liet Pitt met Thelma & Louise, de roadmovie van Ridley Scott, voor het eerst goed van zich horen en belangrijker: zien. Zijn taak: Geena Davis verleiden. Met deze rol begon feitelijk zijn glanzende filmcarrière. Een dergelijke introductie vraagt natuurlijk om het stempel 'hunk' en het lijkt dan ook alsof Pitt gelijk wilde laten zien dat hij wel degelijk wat in zijn mars had. Met de hoofdrol in Johnny Suede zou hij met zijn
enorme kapsel gemakkelijk een einde maken aan zijn opkomende sekssymboolschap, ware het niet dat het een merkwaardige, low-budget film was die maar door zeer weinigen gezien en gesmaakt werd. Ook Cool World, een teleurstellende Roger Rabbit-kloon zou geen soelaas bieden. Dus kwam Pitt in 1993 snel met Early Grace op de proppen, de manische seriemoordenaar in Kalifornia. Zijn ruige, ongelikte uiterlijk zorgde ervoor dat men voor het eerst direct zijn talent kon aanschouwen: Pitt hield zich met deze rol met gemak staande tussen namen als David Duchovny en Julliette Lewis. Dit kunstje deed Pitt nog eens heel dunnetjes over voor een gastrolletje in Tony Scotts' True Romance en vanaf dat moment nam Pitt’s carrière een vogelvlucht. Allereerst was daar de rol van vampier Louis in Interview With The Vampire (naast Tom Cruise, Antonio Banderas en Kirsten Dunst), waarvoor hij voor de opnames uren in de schmink moest. Tevens moest hij contactlenzen, vampiertanden en hair-extensions dragen. Een bleke Pitt met sluik zwart haar en felgroene ogen was het gevolg en eens temeer kreeg hij de mogelijkheid om zichzelf als acteur te bewijzen. Pas bij Legends of the Fall (van Edward Zwick en met onder andere Sir Anthony Hopkins) zag Pitt er weer enigszins verzorgd uit. Het feit dat voor de rol die hij speelde eerst Johnny Depp, dat andere tieneridool, benaderd was, zegt wel iets over de functie die Pitt in die film had. Toch deed Legends of the Fall het, ondanks zijn aanwezigheid, niet best in de Box Office.
David Fincher
Toen brak het cruciale jaar 1995 aan waarin Pitt eerst naast Morgan Freeman en Kevin Spacey in Se7en schitterde en daarmee voor het eerst in contact kwam met regisseur David Fincher. In de film speelt Pitt de rol van Detective Mills, een jonge, ambitieuze man met vertrouwen in zichzelf en de wereld om zich heen. Al gauw wordt hij echter geconfronteerd met de smerige, gritty samenleving zoals Fincher die altijd zo treffend neerzet. Pitt, die zich op een gelijkaardig punt in zijn carrière bevond, zette in de thriller niet alleen Detective Mills, maar ook zichzelf met beide voeten terug op aarde.Dat blijkt een gouden greep te zijn geweest, want voor zijn vertolking van de labiele Jeffrey Goines in Terry Gilliam’s 12 Monkeys ontving hij zijn eerste oscarnominatie voor Beste Bijrol. De loensende Pitt, met zijn zenuwtrekjes en tics, viel, ondanks zijn onverzorgde uiterlijk, duidelijk in de smaak bij de massa. In 1996 overtuigt hij opnieuw in dramaturgische kunnen met zijn kritisch goed ontvangen bijrol in het pedofiliedrama Sleepers.
Pitt’s sterrendom bleef echter niet zonder gevolgen. Hij wilde uit de productie van The Devil’s Own stappen, wat volgens Pitt niets meer met filmmaken van doen had. Met een cast waarin ook Harrison Ford een prominente rol vervulde, ontstond er naar verluidt onenigheid over op welke ster de film zich zou focussen. Uiteindelijk is Pitt uit contractverplichtingen wel te zien geweest, maar naar eigen zeggen was het de vervelendste film die hij ooit gedaan had.
Brad groeit op
Met zijn rol inSeven Years In Tibet vestigde Pitt weer de aandacht op zich door met felblonde lokken op het doek te verschijnen. Niet zonder reden overigens, want Pitt’s uiterlijk was van groot belang om de arrogante Heinrich Harrer goed over te laten komen.
"Pitt oefende maandenlang bergbeklimmen om zich voor te bereiden op de rol"
Dit gold niet alleen voor het publiek, ook binnen de film had het een functie. De Tibetaanse vrouwen en Dalai Lama, die zulk blond haar vaak nooit in hun leven zien, moesten danig onder de indruk zijn van Pitt’s gouden kop. Wellicht interessant om te vermelden dat Pitt maandenlang met collega Davi Thewlis bergbeklimmen beoefende om zich voor te bereiden op de rol. Dat Pitt niet terugdeinsde voor zulke ambitieuze of misschien zelfs pretentieuze rollen bewees hij opnieuw in Meet Joe Black waarin hij in de huid van niemand minder dan De Dood kroop. Strak in pak met nog steeds hetzelfde jongensachtig gezicht, blond haar en een opvallende drang naar pindakaas. De vrouwen smolten.Toch werd het weer tijd voor wat groffer geschut, getuige zijn vertolkingen in Fight Club, Pitt’s tweede samenwerking met David Fincher, en Snatch, de misdaadkomedie van 'Britse Tarantino' Guy Ritchie. Met de misantropische Tyler Durden en de onverstaanbare zigeuner Mickey voerde Pitt het testosteron flink op. Men ging hem daardoor niet langer als mooie jongen, maar vooral als knappe, sexy man zien. Pitt reageerde gelijk met The Mexican, Gore Verbinski’s romkom, waarin hij snel nog even teruggreep naar zijn halflange, blonde haar en licht knullige, jongensachtige gedrag. Daarna was zijn jeugdige uitstraling voorgoed verleden tijd.
Ironie
De volwassen Pitt (in de ogen van het publiek dan) begon vervolgens in zijn rolkeuze duidelijke sporen van zelfspot te vertonen. Hij leek gebruik te gaan maken van zijn voorkomen maar wel met een flinke knipoog. Het begon met zijn rol in Ocean’s Eleven als gewiekste crimineel die ondanks zijn belachelijk ongezonde eetgewoontes er uit bleef zien als, wel, Brad Pitt. Ocean’s Eleven bracht hem bij George Clooney en Matt Damon, met als gevolg dat hij een cameo-appearance maakte als vrijgezelle kandidaat voor "The Dating Game" in Clooney’s regiedebuut Confessions of a Dangerous Mind. Ironisch genoeg werden noch hij, noch Matt Damon gekozen als date.Pitt pakte pas echt uit met zijn vertolking van de arrogante, zelfingenomen Achilles in Troy waarin hij als compleet afgetrainde Griek in tuniek rondhuppelde. Misschien wel zijn meest ondergewaardeerde rol, aangezien iedereen de hunk in hem zag, in plaats van in Achilles, wat ergens juist een prestatie van formaat van de inmiddels 40-jarige acteur is geweest. Tenslotte bewees hij in Mr. & Mrs. Smith nog maar eens dat hij nuchter, professioneel en zelfreflexief met zijn uiterlijk om wist te gaan. Sterallures en Pitt zijn dan ook niet vaak met elkaar in verband gebracht. De media berichtten vaak over een sympathiek en vriendelijk persoon.
Daarvoor werden ze door Pitt bedankt. Na het maken van deze blockbusters sloeg Pitt namelijk een andere, wat meer kunstzinnige, weg in en op die weg bevindt hij zich in feite nog steeds.
Hij verscheen in het oscarwinnende Babel, waarvoor hij een Golden Globe mocht ontvangen en zou aanvankelijk zijn opwachting maken in het door Aranofsky geregisseerde spirituele spektakel The Fountain, waar hij op het laatste moment is uit gestapt.En zo komen we terug bij Jesse James, de rol waarin Pitt momenteel in de bioscopen te zien is. De rol waarin Pitt gestalte geeft aan iemand die een kamer scheen te kunnen verwarmen met slechts zijn aanwezigheid, maar tegelijkertijd langzaam ten onder ging aan zijn sterrenstatus. Ongetwijfeld kon Pitt hier iets van zichzelf in kwijt. Zijn carrière switchte voortdurend tussen tieneridool en serieus acteur en heeft altijd laten zien hier professioneel en zelfkennend mee om te kunnen gaan. Hij is zich, net als Jesse James, bewust van zijn functie in het leven van vele fans, maar laat zijn publiek tegelijkertijd inzien dat ze zich vooral niet moeten stukstaren op een voorkomen. De innerlijke talenten en het karakter van zowel Jesse James als Brad Pitt blijken uiteindelijk doorslaggevend geweest te zijn in de carrières van beide legendes.
Pitt zal volgend jaar te zien zijn in de nieuwste film van David Fincher, The Curious Case of Benjamin Button, over een man die jonger wordt in plaats van ouder en is op het moment van schrijven druk bezig met de opnames van de nieuwste film van de Coen-broertjes, Burn After Reading. Andere projecten die in de planning staan, zijn onder meer alsnog een productie van Darren Aranofsky, over een Ierse bokser, en de nieuwe film van Kevin Macdonald (vooral bekend van The Last King of Scotland) waarin Pitt weer tegenover Edward Norton zal komen te staan. Het opvallendste project is echter Chad Smith, waarin hij een acteur genaamd Chad Smith speelt die het probeert te maken in Hollywood. Het verhaal wil echter dat hij sprekend lijkt op Brad Pitt, op dat moment een rijzende ster, met alle gevolgen voor Chad van dien. Het lijkt er op dat Pitt nog lang niet klaar is met iedereen inclusief zichzelf een spiegel van formaat voor te houden.
Lees de recensie van The Assassination of Jesse James elders op MoviEmotion.nl
