Onder de indruk
Je hoeft maar een blik op zijn CV te werpen en je kunt niet anders dan onder de indruk zijn. In de ruim 50 jaar dat hij op het filmdoek te zien was, speelde hij in een dozijn filmklassiekers. Zo werkte hij samen met een aantal van de grootste filmregisseurs van zijn tijd, zoals Orson Welles, Franklin J. Schaffner, William Wyler en Cecil B. DeMille.
Charlton Heston werd op 4 oktober 1923 geboren als John Charles Carter. Hij groeide op als enig kind in de straten van Chicago. Toen bleek dat hij een talent had voor acteren, verwierf hij een beurs aan de universiteit. Nadat hij vanaf 1944 voor een periode van drie jaar in het leger zat, probeerde hij zijn acteercarrière weer van de grond te krijgen. Hij speelde een tijdlang op het toneel. Toen dit echter niet wilde lukken stapte hij over op televisie en film. Carter veranderde al snel zijn naam in Charlton Heston omdat hij vond dat zijn naam teveel leek op het romanpersonage John Carter van Tarzan schrijver Edgar Rice Buroughs. In 1950 debuteerde hij in de film Dark City. Met zijn steenharde gezicht en imposante verschijning bleek hij een ideale acteur voor monumentale rollen als Ben Hur (Ben Hur, 1959), Mozes (The Ten Comandments, 1956) en El Cid (El Cid, 1961). Vooral Ben Hur zal hem altijd blijven achtervolgen. Niet alleen wordt deze klassieker geroemd vanwege één van de meest klassieke en geciteerde filmscènes aller tijden, namelijk de beroemde wagenrace in de arena van Rome, ook de vermeende homo erotische ondertoon was onderwerp van discussie. Hoe het ook zij, de gemaakte afvalwedstrijd liet de fysieke kwaliteiten van Heston in optima forma zien. Zijn acteerloopbaan kreeg een enorme impuls en hij ontving voor zijn rol zijn enige Oscar voor de beste hoofdrol. Heston had toen al zo’n twintig rollen op zijn naam staan.
Veelzijdigheid
Zijn veelzijdigheid als acteur bewees hij in de volgende jaren. In Touch Of Evil (1958) van Orson Welles speelde hij een Mexicaanse officier die moet opboksen tegen corruptie en discriminatie. Verder speelde hij in de jaren zeventig in een hele reeks sciencefiction films die allen grote thema’s behelsden. In Planet of the Apes, nog altijd zijn grootste commerciële succes, hebben apen de wereldheerschappij en is de mens ondergeschikt. Daarnaast was hij nog de laatste man op aarde in de cult film The Omega man (1972) en waarschuwde hij ons in Soylent Green (1973) voor een toekomst waarin ecologische rampen de wereld teisteren.Tijdens zijn lange carrière werd Heston steeds conservatiever in zijn opvattingen. Was hij eerst nog een gematigde democraat en steunde hij het burgerrechtenactivisme, steunde hij de denkbeelden van Martin Luther King, of verzette hij zich hevig tegen de Vietnamoorlog, later voelde hij zich meer verwant aan de republikeinen. Heston kwam later in zijn leven op voor de belangen van wapenbezitters als voorzitter van de Nationale Wapen Associatie. Zijn status zou een flinke deuk oplopen toen documentairemaker Michael Moore in zijn Bowling For Columbine Heston beschuldigde moreel medeschuldig te zijn aan het bloedbad in de Columbine High School in Littleton, Colorado.
Het is jammer dat dit voorval hem de laatste jaren van zijn leven zal blijven achtervolgen. Misschien terecht, maar we moeten niet vergeten dat Heston een toonbeeld was van de ‘klassieke’ Amerikaanse filmster en bovendien veel gedaan heeft voor de Afro-Amerikaanse acteur. Naast andere generatiegenoten als Paul Newman en Kirk Douglas mag hij dan ook gerust één van de laatste der mohikanen genoemd worden die de klassieke Hollywood-held vorm gaf.
Heston stierf afgelopen zaterdag op 84 jarige leeftijd aan de gevolgen van Alzheimer. Hij laat zijn vrouw Lydia, een zoon, een dochter en meer dan honderd films achter.
