Masters of Horror
Met dit idee speelt ook Frank Darabont in zijn nieuwste meesterwerk The Mist. Na The Shawshank Redemption en The Green Mile opnieuw een Stephen King-verfilming, maar ditmaal wél volbloed horror. Darabont had als jong broekie van ‘The Master of Horror’ ooit al de kans gekregen één van zijn verhalen te verfilmen voor één dollar. King was danig onder de indruk van het resultaat (de korte film The Woman in the Room) en de rest is geschiedenis; Darabont werd door loftuitingen bedolven (The Shawshank Redemption staat trots op #1 in IMDb’s top 250 aller tijden).
De succesvolle regisseur vond het na The Majestic echter welletjes en besloot dat het tijd was om eens een lange speelfilm in het genre te maken waarbinnen hij oorspronkelijk actief was. Darabont koos daarom voor de verandering eens voor een horrornovelle van King. The Mist was de gelukkige en werd tot de gelijknamige film bewerkt. Mét nieuw, door King himself bejubeld einde, waarvoor de regisseur moest vechten met de studio om het te mogen behouden. Maar daarover later meer.Monster-mens, mens-monster
In The Mist worden de bewoners van een klein stadje in Maine overvallen door dikke soep. Niet letterlijk (hoewel dat wel een hilarische film op zou leveren) maar figuurlijk. Gevangen in een supermarkt vinden de bewoners zich door de nevel afgesloten van de rest van de wereld. Gezien de bloeddorstige beesten die buiten rondfladderen hoeft dat echter niet per sé een slechte situatie te zijn, denkt men. Men denkt verkeerd. Het zijn namelijk niet de gruwelen buiten de deur waar ze zich zorgen over zouden moeten maken, maar het overlevingsinstinct dat ze allen in zich meedragen en hun zwaktes genadeloos blootlegt.Met als katalysator de bezielende leiding van een religieus secreet met grootheidswaanzin, vallen zowel ongeschoren 'rednecks' als statige advocaten (normaal toch een toonbeeld van rede) stuk voor stuk ten prooi aan blinde paniek, intolerantie en algehele stupiditeit. Enkelen (de helden uit de film, zeg maar) weten het hoofd koel te houden. Zij zien maar één uitweg: de mist in. Daarmee zijn ze bereid de meest lugubere wezens te trotseren om aan hun eigen soort te kunnen ontkomen. Een krachtig statement dat het cliché ‘wegrennen ván monster náár mens’ ondersteboven keert. De mens is het échte monster.
Met het einde onderstreept Darabont zijn extreem cynische visie op de natuur van de mens. Sommigen zien een happy-end, maar dat is in de geest van de film niet het geval. Zelfs het tot in de puntjes georganiseerde Amerikaanse leger kan ons namelijk niet redden van onze eigen zwaktes. Het dubbele einde en de weg ernaartoe maakt van The Mist een betrekkelijk unieke horrorfilm die speelt met cliché’s, conventies en verwachtingspatronen en tegelijkertijd ook voor de doorsnee horrorfan prima te verteren is. Daarom staat hij volkomen terecht op nummer 9 in deze horrortop.
