MM: U groeide op in een klein, ouderwets stadje. Was het niet raar dat u daar plots besliste om regisseur te worden?LC: Ik ben eerst naar de universiteit gegaan, waar ik fotografie studeerde. Daar kwam ik erachter dat ik graag films wilde maken, omdat ik ervan hield om verhalen te vertellen. Het is niet zo dat ik ineens een roeping had en naar de film moest, het is vooral beetje bij beetje zo gegaan. Pas toen ik werd toegelaten op de filmacademie, waar ik dagelijks met film te maken had en films keek, begon ik pas te begrijpen dat film écht was wat ik wilde.
MM: En wat was in die tijd uw inspiratie?
LC: De wereld rondom mij.
MM: Waren er ook andere regisseurs die u inspireerden?
LC: Er waren zeker regisseurs die een grote rol voor mij hebben gespeeld. Zo is er Maurice Pialat, die mij heel diep heeft ontroerd door zijn directe kijk op zaken en zijn manier van filmen. Dan is er ook nog Roberto Rosselini, waar ik heel veel inspiratie uit heb gehaald. En er zijn ook sommigen die meer doen aan melodrama, wat ik ook mooi vind. Als kijker is mijn smaak meer uiteenlopend.
MM: Die begindagen om in de filmwereld te komen zijn vaak heel lastig. Hoe heeft u die periode ervaren?
LC: Het was inderdaad niet altijd makkelijk. Maar toen ik wist dat de film echt wat voor mij was, heb ik, ook in het dagelijks leven, enkele compromissen gesloten om zo ver te komen. En wanneer die passie erachter zit, dan beleef je het ook op een heerlijke manier.
MM: Als u kijkt naar uw visies als jonge filmmaker en u vergelijkt ze met uw recente film Entre les Murs, wat is dan het grote verschil?
LC: Voor de film keerde ik eigenlijk terug naar mijn tijd als beginnend regisseur. Dat is nu zo’n vijftien jaar geleden en ik wilde bij Entre les Murs de vrijheid die ik toen had. Maar de film is natuurlijk ook nu gemaakt en ik heb nu meer ervaring en rijpheid en beschik ook over meer middelen om mijn doel in de film te bereiken. Het is ook niet zo dat er nu meer sprake is van professionalisme dan toen ik net begon. Ik heb nu niet meer zekerheden dan vroeger en dat is des te beter.
MM: Zijn het slechte tijden voor de artistieke film?
LC: Enerzijds is het een goede tijd om films te maken, bijvoorbeeld; die gouden palm bewijst dat er toch een publiek is dat dit soort films wil zien. Ook als je kijkt naar de films die de César hebben gekregen. Dat was bijvoorbeeld dit jaar La Graine et le Mullet, met eenzelfde stijl, zonder professionele acteurs. Aan de andere kant is het lastiger om dit soort films te financieren omdat de geldschieters nu veel sneller naar de grote kaskrakers gaan. Je hebt ook kleine films die toch niet zo veel kosten en heel snel moeten worden gemaakt. Dan heb je ook nog een tussencategorie en daar pas ik eigenlijk in. Voor die categorie is het lastig om financiering te krijgen en je moet ook nog eens veel compromissen sluiten.
MM: U ziet dus in het toekennen van die prijzen een stijgende interesse van het publiek voor de artistieke film. Raakt het publiek misschien verveeld van de grote, commerciële films?
LC: Nee, want tegelijkertijd werken de Amerikaanse films nog altijd heel goed. Ik denk niet dat de mensen die films beu zijn maar dat ze gewoon ook weleens zin hebben om iets anders te zien. Dus het is voor mij niet de dood of het einde van de Amerikaanse filmwereld. Het zou tevens heel goed kunnen dat mensen van de verschillende mogelijkheden om film te bekijken profiteren om ook eens wat anders te proberen. Maar misschien zijn de voorbeelden van de films waar het goed mee gaat wel uitzonderingen en bekijk ik het geheel te rooskleurig.
Entre les Murs draait vanaf 27 november in de Nederlandse bioscopen.
