Naamgenoot
Wie denkt dat Charles Bronson alleen bekend is als acteur in ultra geweldadige films zoals Death Wish, komt bedrogen uit. In Groot-Brittannië is het ook de naam van één van de meest gevaarlijkste gevangenen ooit. Mickey Petersen nam de geuzennaam van Bronson aan om angst in te boezemen en zit inmiddels al 34 jaar van zijn leven achter de tralies, waarvan dertig in eenzame opsluiting. In de film Bronson wordt duidelijk waarom; de film is in essentie een lange ranselpartij waarbij de bewakers en zijn medegevangenen tot pulp worden geslagen. Als de potige Bronson zelf tot bloedens toe in de vernieling wordt geschopt (en dat gebeurt regelmatig), blijft de man grijzen en lachen: "Give it your best you fucking cunts", schreeuwt hij terwijl een groep bewakers op hem duikt.
In de handen van de Deen Nicholas Winding Refn (ook bekend van het briljante Pusher drieluik) is Bronson een enerverende ervaring geworden. Refn heeft de verstandige beslissing gemaakt niet de geijkte paden van de biopic te bewandelen en levert een op momenten bijna cabareske film af vol snoeihard geweld. Opvallend is dat hij eerder geïnteresseerd is in diens persoonlijkheid dan in een coherent verhaal te vertellen. In de film last Refn scènes in waarbij Bronson, uitgedost als een soort variété artiest, zijn levensverhaal laat vertellen voor een publiek. Acteur Tom Hardy (ook bekend van Guy Ritchies Rock 'n Rolla) geeft briljant gestalte aan dit ongeleid projectiel en dat geeft de kijker het gevoel dat deze Bronson wel eens gevaarlijker zou kunnen zijn dan zijn bekende naamgenoot. Gevaar voor eigen leven
Ook gevaarlijk zijn de meeste heren in Gomorra. Deze realistische vertelling over het reilen en zeilen van de Gomorra, de onderklasse van de Napolitaanse maffia, is zelfs met gevaar voor eigen leven gemaakt. Schrijver Roberto Saviano, die het gelijknamige boek schreef waar de film op is gebaseerd, is inmiddels ondergedoken vanwege de vele dreigementen. Co-scenarist Gianni di Gregorio (ook op het festival aanwezig vanwege zijn regiedebuut Pranzo di Ferragosto) vertelt aan een volle Luxor zaal hoe moeilijk het was om in de buitenwijken van Napels te filmen, dat vol zit met moordenaars, drugsrunners en ander gespuis.Gomorra grijpt je vanaf de opening bij je nekvel en neemt je mee op een reis door de onderbuik van Napels. Opvallend is hoe vloeiend regisseur Matteo Garrone een viertal verhaallijnen kris-kras door elkaar heen laat lopen. De zenuwachtige hand-held camera blijft dicht op de huid van de veelal van de straat geplukte acteurs en geeft daarmee een ongelofelijke realiteitzin aan de film. Gomorra is dan ook terecht één van de hoogtepunten op het IFFR en een terechte winnaar van de Grand Prix du Jury prijs op het Cannes filmfestival van vorig jaar.
Lijkenpikkers
Van een heel ander kaliber zijn de twee sullige grafrovers Arthur Blake en Willie Grimes die ergens in de 19e eeuw het ene na het andere graf plunderen. "Never trust a corpse." Dat is regel nummer 1 in I Sell the Dead van debuterend regisseur Glen McQuaid. De twee grafrovers hebben hier goede redenen voor nadat ze een aantal aanvaringen krijgen met levende doden, vampieren en (opvallend genoeg) ook aliens. Dat kan natuurlijk nooit lang goed gaan en inderdaad; Willie belandt op het schavot en Arhur mag, onder het genot van een flesje whiskey,
aan monnik Ron 'Hellboy' Perlman uitleggen waarom hij voor dit opvallende vak gekozen heeft.McQuaid levert met I Sell the Dead een leuke frisse en originele horrorkomedie af met een opvallend donkere en barokke sfeer. McQuaid heeft zich zichtbaar laten beïnvloeden door de oude kostuumhorrorfilms uit de Hammerproductiestal van welleer.
Ook de acteurs hebben zichtbaar plezier in hun rollen. Dominic Monaghen (ook bekend uit Lost en de Lord of the Rings trilogie) is aanstekelijk als de dommige Arthur en we zien ook nog cultacteur Angus Scrimm (de Tall Man uit de Phantasm films) voorbij komen als mad scientist die graag een riedeltje op zijn viool speelt voordat hij aan de autopsie van zijn lijken begint.
Gortdroog
We zouden na de Landsbanki affaire en de ineenstorting van de economie bijna vergeten dat er ook erg leuke films komen uit IJsland. Autodidact Fleur Johansen levert met The Higher Force een gortdroge maffiafilm - met een lekke band - af waarin we de dromer en Kung-Fu liefhebber David volgen. Hij verdient de kost met het innen van schulden voor een kleinschalig amateuristisch maffiaclubje. Erg goed in zijn vak is hij niet. Naast het feit dat hij het pispaaltje van het groepje is, wordt hij ook nog eens flink in zijn ballen getrapt en slaat hij op de vlucht voor oude vrouwtjes. Als David zijn huisbaas ervan verdenkt zijn broertje in het verleden te hebben dood gereden, wil hij wraak en bedenkt hij een verhaal zodat hij zelf ook beter voor de dag komt.The Higher Force is in alle opzichten nauwelijks serieus te nemen en heeft geen pretentie meer te zijn dan de som der delen. De film is doorspekt met gortdroge humor en absurde situaties, die worden afgewisseld met droomsequenties over ninja's. Daarnaast is de aanwezigheid van Sopranos acteur Michael Imperioli (die ook op het IFFR aanwezig was met zijn film Hungry Ghosts), met een leuke rol als gewetenloze maffiabaas, nog het vermelden waard. David is geen gevoelloze maffioso, maar eerder een dromer die het hart op de goede plek heeft zitten. Helaas kan dat in dit wereldje natuurlijk nooit goed aflopen. Misdaad loont namelijk niet, of toch wel?
