Wie had ooit gedacht dat er een film op het IFFR zou draaien met in de hoofdrol The Muscels From Brussels? Laat staan ook nog eens een zeer leuke en vermakelijke? Laten we het er op houden dat de kans op succes klein was geweest als regisseur Mabrouk El Mechri Jean Claude van Damme niet wist over te halen voor J.V.C.D. De film is een zeer geslaagde mix van satire, actie, thriller en komedie waarin de uitgerangeerde filmster terugkeert naar zijn geboortestad en wordt gegijzeld in een postkantoor terwijl hij geld wil overmaken. Het vervelende is dat hij door de politie wordt gezien als de gijzelnemer.
Paardenstaart
En potverdorie, wat blijkt? De man kan nog acteren ook. In een zeer mooie en ontroerende monoloog, waarbij de gespierde actieheld zich rechtstreeks tot de kijker richt, is het moeilijk niet ontroerd te raken. Daarnaast is het verfrissend om te zien hoe Van Damme zijn eigen imago van actieheld op de hak neemt. In een explosief en hilarisch openingsshot van vijf minuten zien we waar de
man al jaren in excelleert: over-the-topactie. Toch draait het in J.C.V.D meer om de bijtende satire, dan om de opeenstapeling van lijken (hoewel de film een sterk staaltje van de actiefilm clichés neerzet). Zo is Van Damme blut, in een voogdijstrijd terecht gekomen en weet Steven Seagal een rol voor Van Damme's neus weg te kapen, omdat hij bereidt is om zijn paardenstaart af te knippen. Het zijn dit soort heerlijke verwijzingen die J.C.V.D wel eens tot één van de publieksfavorieten van het IFFR zou kunnen maken. The Muscels from Brussels verdient het.In Black Dogs Barking is de weg naar een onvermijdelijk einde veel schrijnender en 'bijtender'. In de buitenwijken van Istanbul leven de jonge en ambitieuze Selim en Ϛaca van de opbrengsten van een duiventil. Ze hebben echter grote plannen; ze willen de parkeerplaats van het lokale winkelcentrum uitbaten en zo verder komen in de wereld. Maar met maffioso op de loer en de dubieuze baas van de beveiliging die niets in hen ziet, is het nog maar de vraag of ze zonder kleerscheuren hun droom kunnen realiseren.
Nieuwe lichting
Black Dog Barking is een visueel sterk debuut van de jonge Turkse regisseurs Mehmet Bahadir Er en Maryna Gorbanch, dat de vinger op een open wond van Turkije legt; werkloosheid en een uitzichtloos bestaan van de arbeidersklasse. Je kunt voor deze jongens van de straat alleen maar sympathie opbrengen waardoor het des te schrijnender is als duidelijk wordt, dat de kijker naar een geweldadige confrontatie wordt geloodst. De weg daar naartoe is met een zwiepende camera gefilmd die de realiteitszin alleen maar versterkt. Daardoor zou Black Dogs Barking wel eens het begin kunnen zijn van de opkomst van een nieuwe generatie jonge Turkse filmers, die niet schromen een kritisch geluid te laten horen.Met enige moeite zou je het Koreaanse The Chaser een road-movie kunnen noemen, maar dan met de benenwagen. De oud politieagent en pooier Joong-Ho rent hier namelijk wat af. Eén voor één verdwijnen zijn meisjes van de aardbodem. Bij de verdwijning van zijn laatste meisje Min-Jin ontdekt hij dat alle dames zijn besteld door dezelfde klant. Het gevolg is een race tegen de klok waarbij Joong-Ho niet alleen moet opboksen tegen een psychopaat van het ergste soort, maar ook tegen de corrupte en incompetente politie die hem niet gelooft.
DiCaprio
The Chaser is een onvervalste genrefilm met bloederig geweld die vol zit met onverwachte plotwendingen en effectbejag. Helaas bevat de film iets teveel toevalligheden die de vaart uit de film halen. Toch weet debutant Hong-Jin Na soms een ondraaglijke spanning op te roepen. Vooral op de momenten dat we de psychopaat een spelletje zien spelen met Joong-Ho en de politie, weet de regisseur alle thrillerconventies fantastisch uit te spelen. Daarnaast weten de Koreanen als geen ander hoe ze een film eruit moeten laten zien. De nachtelijke stadsscènes zijn een lust voor het oog en versterken het schuldgevoel van de hoofdrolspeler. Als je uiteindelijk de filmzaal uitloopt, ben je geestelijk net zo bont en blauw geslagen als de hoofdrolspeler. Het is moeilijk voor te stellen dat Leonardo DiCaprio in de Amerikaanse remake dezelfde behandeling moet ondergaan.Dat de Belgische filmindustrie de laatste jaren steeds meer de lieveling wordt van de internationale filmpers, is helemaal niet gek. Films als Aaltra, Calvaire en Ex-Drummer lieten al werelden zien waarin absurditeiten hand in hand gaan met humor en surrealisme. Nu is daar Eldorado bijgekomen, een absurdistische road-movie van regisseur en acteur Bouli Lanners. Naast het scenario, speelt Lanners zelf een hoofdrol als de goedzak en auto-importeur Yvan. Als Yvan op een avond thuiskomt, betrapt hij de inbreker en ex-junk Elie, die zijn hele huis overhoop heeft gehaald op zoek naar geld. Yvan kan het niet over zijn hart verkrijgen om Elie aan te geven bij de politie en besluit hem daarom
naar zijn ouders te brengen die net over de Franse grens wonen.