Poppen en Hitchcock
Het poppenspel is een typische Tsjechische kunstvorm waarin oeroude cultuur, poëzie en tragische melancholie geuit worden. One Night in One City is een klassiek voorbeeld van wat de Tsjechische animatie in petto heeft. Drie dialoogloze kortverhalen geven ons een indruk van een sober Praag, toneel van een stel troosteloze figuren, zoekende naar een lichtpuntje in hun leven. Zo hebben we een houder van een hondencrematorium die zijn passie voor deze beesten deelt met een buurvrouw en hebben we twee dronkaards die de tijd van hun leven beleven, dit allemaal gelinkt aan een mislukte straatmuzikant die een reïncarnatie van Vincent van Gogh lijkt te zijn. Alleen het tweede segment brengt wat luchtigheid in het geheel. Niet zo vreemd met een zeer aandoenlijke vis en boom als de protagonisten. Twee boezemvrienden die we volgen langs de vier seizoenen van het jaar. One Night in One City is een charmant en bijzonder filmpje. Heel wat anders dan de animatie waar we normaliter mee geconfronteerd worden en een welkome afwisseling op Imagine.
Weleens een 'donkey punch' uitgedeeld tijdens de seks? Na het zien van de gelijknamige film zul je dat wel laten voor wat het is. Wanneer een stel dames op het zonnige Mallorca instemmen met een aantal jongens mee te gaan op het jacht waar ze tijdelijk op moeten passen, breekt de hel los wanneer één van de jongens de befaamde slag uitdeelt. Donkey Punch is een intelligente film die het thriller-element geweldig weet uit te spelen. De 'donkey punch' is de aanleiding tot een chaos op de boot, waar de jeugdigen absoluut geen raad mee weten. Regisseur Oliver Blackburn weet perfect hoe de spanning erin te houden en weet op momenten zelfs een Hitchcockiaans tintje mee te geven aan de uit de hand gelopen situatie aan boord. De camera registreert het hele gebeuren zo natuurlijk mogelijk en schroomt ook geen naakt te tonen tijdens de stomige seksscène in het begin van de film. Een verfrissende aanpak wanneer gezet naast Amerikaanse genre-genoten. Wanneer dit op audiovisueel vlak verzorgd wordt gepresenteerd, mogen we spreken van alweer een hoogtepuntje op het festival.Verrassend weinig
Het is inmiddels tijd voor de vertoning van de verrassingsfilm. Een bomvolle zaal maakt zich op voor wat het hoogtepunt van het festival moet worden. Wanneer het licht uitgaat en de film begint te rollen, wordt al snel duidelijk dat het geen Drag Me To Hell of Giallo is. De organisatie heeft slim gekozen voor een film die de hele zaal zou moeten bekoren en voor zo min mogelijk weglopers moet zorgen. Lesbian Vampire Killers is inderdaad een film die aardig wegkijkt en niet snel voor een repulsieve reactie zorgt. Maar om dit als film in te plannen waar een hoop om te doen is geweest, is een fikse teleurstelling. Lesbian Vampire Killers vertelt het verhaal van twee vrienden die een trip naar een nietszeggend dorpje ondernemen. Nietszeggend op het eerste oog, want dit dorp blijkt een vloek te dragen. Een vloek die alleen één van de twee vrienden kan stoppen. Welja, de titel doet een film vermoeden in jaren '70 stijl: over the top, absurd en 'zo slecht dat ‘ie goed wordt'. Lesbian Vampire Killers is helaas niets meer dan een slap vervolg op de Britse komedies die we de laatste jaren gewend zijn uit dat continent. Films als Shaun of the Dead en Black Sheep wisten nog scherp te zijn, onze verrassingsfilm is niets meer dan een wel erg kinderachtige horror-komedie.
Buiten bovengenoemde misser om, tonen de Britten zich toch langzaam maar zeker de smaakmakers van Imagine te worden. Book of Blood en Donkey Punch zijn een succes te noemen, maar hoe zit het nu met Mum & Dad? Een film waar menigeen naar uitkeek. De plot belooft in ieder geval een hoge dosis 'weirdness'. Een familie kidnapt een Pools meisje, dat alleen door te gehoorzamen deel mag gaan uitmaken van dit zieke stelletje. Schreeuwen of tegenwerken betekent pijn lijden of in het ergste geval: de dood. The Texas Chainsaw Massacre springt meteen in gedachte. Hou die gedachte aan die tijdloze klassieker maar goed vast, want Mum & Dad mag een teleurstelling genoemd worden. Hoewel de casting van vooral de vader een schot in de roos is, weet de familie nergens te overtuigen. Echt gestoord wordt het nergens en zitten we uiteindelijk opgescheept met alweer een film die Tobe Hoopers klassieker wil zijn, maar faalt in intensiteit. De makers weten niet om te gaan met de kracht die bijvoorbeeld het sound design of montage met zich mee kan brengen. Aspecten die een andere film op Imagine wél tot het maximale weet te benutten. Een film die in het derde deel besproken zal worden. Mum & Dad mag zich tot die tijd begraven in vergetelheid. Vergetelheid waar ook het Koreaanse The Butcher zich onder mag scharen, want veel slechter dan dit zul je op het festival niet snel meer tegenkomen. 'Martelporno' is de term die tegenwoordig wordt gegeven aan films die de trend volgen die films als Saw en Hostel hebben gezet. 'Martelporno', zo is The Butcher in ieder geval wel te noemen wanneer de ervaring van de kijker beschreven wordt. We volgen vier mensen, allemaal met een camera op hun hoofd, die stuk voor stuk gemarteld, verkracht en vermoord worden door een stel gasten, waaronder eentje met een varkensmasker. Hoewel het uitgangspunt van de 'point of view' van de slachtoffers best origineel is en de gore goed verzorgd is, weet deze Koreaanse variant op de Amerikaanse August Underground-films geen seconde te boeien. Veel meer dan een schokkerige camera en veel te veel geschreeuw krijgen we als kijker niet. Wanneer het einde een bijzonder slappe conclusie krijgt, wordt het vermoeden bevestigd dat tijdens het kijken heerst: The Butcher stelt niet veel voor.
